الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٢٤٨ - (فصل)

٩- از مفضّل بن عمر روايت شده كه گفت: شنيدم امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

«همانا صاحب اين امر را دو غيبت است كه در يكى از آن دو نزد خانواده خود باز مى‌گردد (شايد مقصود حفظ ارتباط آن حضرت با خانواده خويش و وجود آگاهى فيما بين است) و در ديگرى گفته مى‌شود: او مرده است، در كدام سرزمين رهسپار است؟

عرض كردم: چون آن زمان پيش آيد ما چه كنيم؟ فرمود: اگر ادّعاكننده‌اى مدّعى شد (كه من همان موعودم) از او آن مسائل بزرگ را كه فقط كسى چون او مى‌تواند بدان پاسخ دهد بپرسيد».

اين احاديثى كه در آن از دو غيبت براى قائم ٧ ياد شده احاديثى است كه بحمد اللَّه نزد ما از صحّت برخوردار است و خداوند فرمايشات امامان عليهم السّلام را روشن ساخته و دليل راستگوئى ايشان را در آن آشكار ساخته است، اما غيبت نخستين همان غيبتى است كه در آن فرستادگانى بين امام و مردم منصوب بودند، و شخص و عين آنان آشكارا وجود داشت كه مشكلات پيچيده علم و كلافهاى سردرگم احكام به دست ايشان گشوده مى‌شد و پاسخ به تمامى پرسشهائى كه در خصوص مسائل پيچيده و مشكل انجام مى‌شد به وسيله ايشان به عمل مى‌آمد، و آن (مدّت) همان غيبت كوتاه است كه روزگار