الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٧٠ - باب - ٢(آنچه در تفسير كلام خداى تعالى«و اعتصموا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا» آمده)

من اين قرآن را مهجور داشتند» يعنى اين قرآنى را كه تو به آنان دستور دادى كه به آن و به اهل بيت من چنگ زنند و از گرد آن دو پراكنده نشوند مهجور داشتند.

آيا تمام اين خطاب و اين همه سرزنش براى آن مردمى نيست كه قرآن از زبان پيامبر بر آنان و بر ديگر مردم نازل شده و آنان از بين اين امّت ستمكاران بر خاندان پيامبر خويشند، و رهاكنندگان كتاب خدايند، آن كسانى كه رسول خدا ٦ در روز قيامت بر آنان گواهى خواهد داد كه گفته او را در باره تمسّك به قرآن و خاندان رسول نديده گرفتند و آن دو را كنار گذاشتند و از خواهشهاى نفسشان پيروى كردند، و امر و نهى و رنگ و بوى گذرا و ناپايدار دنيا را بر دين خود ترجيح دادند به خاطر اينكه نسبت به محمّد ٦ و آنچه آورده بود ناباور بودند و به اهل بيت پيغمبرشان به سبب آن برترى كه خداوند نسبت به ايشان، آنان را عطا فرموده بود رشك مى‌بردند، مگر از پيغمبر ٦ همان چيزى كه اصحاب حديث نيز منكر آن نيستند روايت نشده؟ و آنچه با همين آيات كه خدا فرو فرستاده موافق است كه آن حضرت فرمود: «گروهى از ياران من در روز قيامت از سمت راست به سوى چپ كشيده مى‌شوند پس صداى من بلند مى‌شود: پروردگارا ياران عزيزم. ياران عزيزم- و به روايتى ديگر: اصحابم، اصحابم» پس ندا مى‌رسد: