الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ١٨٢ - (باب - ٧)(آنچه روايت شده در مورد كسى كه نسبت به يكى از امامان شك كند يا شبى را به روز آورد و امام خود را نشناسد، يا دين خدا را پذيرفته باشد بدون امامى كه از جانب اوست)

را بازگشتى در كار بود تا ما نيز از آنان بيزارى مى‌جستيم همچنان كه آنان از ما بيزارى جستند، خداوند كردارشان را اين چنين به آنان نشان مى‌دهد كه سراسر براى آنان حسرت است و از آتش بيرون رونده (بيرون رفتنى) نيستند»[١] سپس امام باقر ٧ فرمود: جابر به خدا قسم آنان پيشوايان ظلم و پيروانشان هستند».

١٣- حبيب سجستانى از امام باقر ٧ روايت كند كه آن حضرت فرمود: خداى عزّ و جلّ فرموده است: هر كس از رعيّت اسلام را كه به ولايت هر امام ستمكارى كه از جانب خدا نيست اعتقاد داشته باشد حتما عذاب خواهم كرد هر چند آن رعيّت در اعمال خود نيكوكار و با تقوى باشد، و هر رعيّتى از اسلام را كه به ولايت هر امام عادلى از جانب خدا اعتقاد داشته باشد مورد بخشش قرار خواهم داد اگر چه آن فرد در اعمال خود ستمگر و گنهكار بوده باشد» (يعنى اعتقاد به امام دروغين موجب بيرون رفتن از ايمان است و اعتقاد به امام راستين را كه از جانب حقّ است موجب بيرون شدن از تاريكى گناه و دخول در نور ايمان است).

١٤- عبد اللَّه بن أبى يعفور گويد: «به امام صادق ٧ عرض كردم: من با مردم معاشرت دارم، بسيار در شگفتم از گروههائى كه ولايت شما را ندارند و تولّى فلانى و

[١] البقرة ١٦٥ الى ١٦٧. و قوله« ترى» على قراءة نافع و ابن عامر.