الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٤٦١ - (باب - ٢٥) آنچه رسيده در مورد اينكه كسى كه امام خود را بشناسد اين امر چه پيش افتد و چه دير شود او را زيانى نمىرساند)

كسى است كه زير پرچم او نشسته باشد» محمّد بن يعقوب كلينىّ گويد: بعض اصحاب، (اين قسمت را) چنين روايت كرده‌اند: «همچون كسى است كه در ركاب رسول خدا ٦ به شهادت رسيده باشد».

٣- ابو بصير گويد: «به امام صادق ٧ عرض كردم: فدايت گردم فرج كى خواهد بود؟ فرمود: اى ابا بصير مگر تو هم از آن جمله هستى كه دنيا را مى‌طلبند؟ هر كس اين امر را بشناسد با انتظار او امور و مشكلاتش فرج يافته خواهد بود».

٤- اسماعيل بن محمّد خزاعىّ گويد: «ابو بصير از امام صادق ٧ سؤال مى‌كرد و من مى‌شنيدم كه گفت: به نظر شما من قائم ٧ را درك خواهم كرد؟ آن حضرت فرمود: اى ابا بصير مگر تو امام خود را نمى‌شناسى؟ عرض كرد: چرا به خدا سوگند تو همان امام منى- و دست آن حضرت را گرفت- پس فرمود: به خدا قسم اى ابا بصير تو چه غمى دارى كه شمشير به كمر در سايه رواق قائم ٧ نباشى».

٥- فضيل بن يسار گويد: شنيدم امام باقر ٧ مى‌فرمود: «هر كس بميرد و امامى‌