الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٢٩٧ - (باب - ١٢)(آنچه از آزمايش و تفرقه كه در زمان غيبت دامنگير شيعه مىشود چندان كه بر حقيقت امر كسى باقى نمىماند جز همان تعداد اندك كه امامان

باز نمى‌گردد» پس آن را مثال مى‌زند براى كسى كه بر مذهب اماميّه باشد و بعد با فتنه‌اى كه او را عارض مى‌شود از آن طريق روى گرداند، سپس با نظر لطفى از سوى خداوند سعادت و نيكبختى او را در مى‌يابد پس تاريكى آنچه در آن داخل شده و صفا و پاكى رويّه‌اى كه از آن خارج گرديده براى او روشن مى‌شود و قبل از مرگ با توبه و بازگشت، به طرف حقّ مى‌شتابد و خداوند نيز توبه او را خواهد پذيرفت و وى را به حال نخستين كه راه يافته بود باز مى‌گرداند همچون شيشه كه پس از شكسته‌شدنش بدان صورت كه قبلا بوده است باز مى‌گردد. و نيز اين مثلى است براى كسى كه بر اين امر معتقد بوده و بعد از آن خارج شود و همچنان در بدبختى عمر او به سرانجام مى‌رسد كه مرگ گريبانش را مى‌گيرد و او همچنان بر اعتقاد خويش است، بدون اينكه از آن توبه كرده يا به سوى حقّ باز گرديده باشد پس او به مثل همچون آن سفال است كه شكسته مى‌شود و به حال نخستين خود باز نمى‌گردد، زيرا پس از مرگ و در حال جان دادن براى او توبه‌اى نيست، از خداوند پايدارى بر آنچه را كه بدان بر ما منّت نهاده خواستاريم و از او مى‌خواهيم كه بر احسان خويش بيفزايد كه ما از آن او و از اوئيم.

١٤- ابراهيم بن هلال گويد: «به أبى الحسن (امام رضا) ٧ عرض كردم: فدايت‌