الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ١٧٩ - (باب - ٧)(آنچه روايت شده در مورد كسى كه نسبت به يكى از امامان شك كند يا شبى را به روز آورد و امام خود را نشناسد، يا دين خدا را پذيرفته باشد بدون امامى كه از جانب اوست)

است».

٧- ابن أبى نصر از أبى الحسن الرّضا ٧ روايت كرده كه در معنى فرمايش خداى تعالى: «چه كسى گمراه‌تر از آن است كه از هواى خويش پيروى كند بدون دستور خدا»[١] حضرت فرمود «منظور كسى است كه دين خويش را به رأى و نظر خود گرفته باشد نه از امامى از امامان راهنما».

٨- محمّد بن سنان از طريق پاره‌اى از رجال خود از امام صادق ٧ نقل مى‌كند كه آن حضرت فرمود: «هر كس با امامى كه امامتش از جانب خداست كسى را شريك سازد كه امامتش از جانب خدا نيست او مشرك است» ٩- محمّد بن مسلم گويد: «به امام صادق ٧ عرض كردم: مردى به من گفت تو آخرين امامان (امام آخر) را بشناس ديگر براى تو زيانى (اشكالى) نيست كه امام قبل و اوّل را نشناسى. گويد آن حضرت فرمود: خدا اين مرد را از رحمت خود دور گرداند كه من او را نشناخته دشمن مى‌دارم، مگر امام بعد جز به نصّ امام پيش شناخته مى‌شود؟».

[١] القصص: ٥٠.