الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٧٦ - باب - ٢(آنچه در تفسير كلام خداى تعالى«و اعتصموا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا» آمده)

آنچه را كه نمى‌دانستند به ايشان مى‌آموخت و از قياس و اجتهاد به رأى بى‌نياز مى‌ساخت و اختلاف واقع در احكام دين كه بندگان پاى‌بند آنند از ميان مى‌رفت، همان اختلافى را كه در بين خود جائز مى‌شمردند و به دروغ بر پيامبر ٦ ادّعا مى‌كنند كه آن را آزاد گذاشته و روا داشته است، در حالى كه قرآن اختلاف را منع و از آن نهى كرده است، آنجا كه خداى عزّ و جلّ مى‌فرمايد: «اگر قرآن از نزد غير خدا بود مسلّما در آن اختلاف فراوانى مى‌يافتند»[١] و باز مى‌فرمايد: «مانند آنان نباشيد كه چند دسته شدند و پس از آنكه دلائل روشنگر به آنان عرضه شد باز اختلاف كردند»[٢] و باز مى‌فرمايد:

«همگى به ريسمان خدا چنگ زنيد و متفرّق نشويد» و آيات خدا در نكوهش اختلاف و چنددستگى بيش از آن است كه به شمار آيد، و اختلاف و تفرقه در دين، خود گمراهى است، و آنان اين چنددستگى را روا مى‌شمردند و نسبت ناصواب به رسول خدا ٦ مى- دهند كه او چنين چيزى (اختلاف) را آزاد گذاشته و اجازه داده است، در حالى كه قرآن آن را منع و از آن نهى فرموده است بنا به گفته آن كه: «مانند كسانى نباشيد كه گروه گروه شدند و اختلاف كردند».

پس چه بيانى روشنتر از اين بيان؟ و مردم پس از اين روشنگرى و رهنمود چه حجّتى بر خدا دارند؟ به خدا پناه مى‌بريم از خذلان زيانكارى و از اينكه ما را به‌

[١] النساء: ٨٢.

[٢] آل عمران: ١٠٥.