الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٢٨٢ - (باب - ١١)(رواياتى در مورد آنچه از صبر و خوددارى و انتظار فرج و ترك شتاب نسبت به امر خدا و تدبير او كه شيعه بدان امر شده است)

٩- عبد الرّحمن بن كثير از امام صادق ٧ روايت كرده در باره اين آيه كه مى‌فرمايد: «امر خداوند به زودى فرا رسد در آمدنش شتاب نكنيد»[١] آن حضرت فرمود: آن امر ما است، خداى عزّ و جلّ امر فرموده كه در مورد آن شتاب نشود تا آنكه [خداوند] او را با سه [لشكر] يارى فرمايد كه عبارتند از: فرشتگان، مؤمنان و هراس، و خروج آن حضرت همانند هجرت رسول خدا ٦ است و اين برابر فرمايش خداى تعالى است كه: «همچنان كه پروردگارت تو را به حق و راستى از خانه‌ات به در آورد».[٢] ١٠- صالح بن ميثم و يحيى بن سابق از امام باقر ٧ روايت كرده‌اند كه آن حضرت فرمود: «اصحاب محاضير (تندروان) هلاك شدند و مقرّبون (كه فرج را نزديك مى‌شمارند) نجات يافتند و قلعه بر ميخها و پى‌هاى استوارش پابرجا ماند، همانا پس از اندوه و تنگدلى گشايشى شگرف خواهد بود».

١١- ابو خالد كابلىّ گويد: علىّ بن الحسين عليهما السّلام فرمود: «دوست مى‌داشتم رهايم‌

[١] النّحل: ١.

[٢] الانفال: ٥.