متافيزيك از نظر رئاليزم - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨١ - مباحث نبوّت و شريعت
تحصيل كمالات ممكنه و اهداف لائقهى خود قدم بردارد، و تكامل روحانى و معنوى خود را ناديده نگيرد، و الّا در صف حيوانات قرار خواهد گرفت، و تطبيق مجرد قانون خوردن و آشاميدن و حمله نكردن بيك ديگرى راه را بسوى انسانيّت واقعى و كمالات حقيقى او باز نخواهد كرد، و بايد تكامل معنوى را تعقيب نمود و روح خود را با عالم مافوق طبيعت مرتبط نموده باطن را تهذيب نمايد تا در زندگى پس از مرگ نفس انسان دچار ناراحتى و پشيمانى و شقاوت نگرديده، بلكه خوشبخت و سعادتمند باشد.
واضح است كه اين ترقى و تعالى جز در پناه تدين بدين آسمانى ممكن نخواهد شد لذا بشر از جهات مختلفهاى بدين احتياج دارد، احتياجيكه بالاتر و شديدتر از احتياج او بآب و غذا و بلكه بهوا ميباشد.
اين همه مربوط به سؤال اول بود.
اما آنچه مبوط به سؤال دوم ميگردد بايد فهميد كه از نظر عقل مانعى نيست كه خداوند بعضى از بندگان شايستهى خود را به عنوان واسطه بين خود و سائر بندگان خود برگزيند و بسوى او وحى نمايد، و وضعيت انبياء غير از رويهى سائر دانشمندان و نوابغ بشرى است و ما اين موضوع را در رسالهى عقائد اسلامى شرح دادهايم، خواننده براى تحقيق اين امر بآن رساله بايد رجوع كند، و نگارنده از تكرار آن درين جا معذرت ميخواهد، بلى اثبات نبوت هر پيغمبرى در نظر مردم موقوف بر دليل است كه اسم آن دليل را در اصطلاح