متافيزيك از نظر رئاليزم - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٧٩ - مباحث نبوّت و شريعت

(تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ) و ميفرمايد: كسانيكه ظهور فاحشه و زشتى را در بين مؤمنين دوست دارند براى‌شان (بواسطه‌ى همين محبّت تنها) عذاب دردناكى است: (إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ) دقّت فرمائيد.

از بيانات گذشته فهميده شد كه قوانين دين حتّى براى لحظه‌اى هم ضامن اجرائى خود را از دست نخواهد داد، زيرا خداوند بهمه چيز دائما علم دارد، غفلت و جهل درباره‌ى او متصوّر نيست و خداوند از شاهرك انسان باو نزديكتر است و بتمام انديشه‌هاى درونى انسان علم دارد.

بلى خداوند حكيم و عليم و عادل كه طبيعت انسان مخلوق اوست صلاحيّت وضع قانون را دارد نه غير او.

از مطالب بالا نتيجه مى‌گيريم كه زندگى بدون تديّن بدين خداوند غلط و ناقص است.

قرآن بهمين حقيقت غير قابل انكار اشاره مى‌فرمايد:

وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ.

قسم بعصر (شايد مراد عصر كمال انسانيت و ترقى فضائل بشريّت باشد) كه انسانها در زيانند مگر آنانيكه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته را انجام داده‌اند، و (ديگران را) سفارش به (قبول) حق و