متافيزيك از نظر رئاليزم - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٠ - تحليل و تفسير امر بين امرين
علاوه بر اين اهرمن (يا هر چيز ديگريكه فرض شود) اگر ممكن باشد خودش مخلوق و محتاج بوده استقلالى در ذات، و صفات، و اعمال خود ندارد، و اگر فرض وجوب آنرا كنيم دلائل توحيد آنرا باطل ميسازد
(ج) توحيد در عبوديّت
كفّار قريش بتوحيد خالق معتقد بودند قرآن ميگويد اگر از آنها بپرسى آسمانها و زمين را كى آفريده؟ مسلما ميگويند خدا آفريده، ولى آنها در مقام پرستش، خدايان زيادى داشتند كه آنها را مىپرستيدند و قرآن شرك در عبادت را حرام قرار داده و فقط پرستش خداوند تبارك و تعالى را جائز و واجب دانسته حتّى اگر كسى پيغمبرى را بپرستد شرك خواهد بود و حكم اسلام بر او جارى نخواهد شد.
(د) توحيد در صفات
بعقيدهى علماى اماميه بپيروى از شواهد عقلى و نصوص ائمّهى اهل البيت و به عقيدهى فلاسفه صفات ذاتيهى خداوند از قبيل علم و قدرت و حيات عين ذات اوست، علم او عين قدرت و قدرت او عين حيات و حيات او عين علم او است و تنها اختلاف و كثرت در مفاهيم اين صفات است نه در مصداق آنها ..
به تعبير روشنتر، ذات واجب الوجود ذاتيست كه عين علم و قدرت و حيات است، ولى دانشمندان اهل سنّت[١] معتقدند كه
[١] از حاشيه ١١٢ كه مربوط باين مقام است نبايد غفلت شود.