متافيزيك از نظر رئاليزم - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨٦ - اثبات نبوت پيغمبر بزرگوار اسلام (ص)
خود رسيده بود و تا گاهيكه از زندگى دنيا چشم پوشيد در او موجود بود هر قدر بيت المال توسعه مىيافت و دارائى خزانهى عمومى بيشتر ميشد آثار فقر در زندگى او بهتر آشكار ميشد و روزهاى زيادى را بگرسنهگى سپرى مينمود، و گاهى كه گرسنگى او را اذيت مينمود، سنگ بر شكم مىبست يا خرماهاى فرسودهاى كه بزمين افتاده بود نوش جان ميكرد.
هر اندازه مردم بعظمت مقام او بيشتر آشنا ميشدند تواضع او بيشتر مىشد.
هر قدر قدرت او و قلمرو حكومت اسلامى توسعه پيدا ميكرد و صبر و گذشت او بيشتر مشد، گوئى فرد عاجزى است كه توانائى دفاع را از خود ندارد.
آيا اين نفسيّت از كسى كه بدروغ ادعاى پيغمبرى كند و براى دنيا و لذات مادّى قيام كند و به گفتههاى خود بىاعتقاد باشد ممكن است؟ مسلما نه.
از جانب ديگر آنحضرت بگواهى قطعى تاريخ از بهترين عقل ها برخوردار بوده، و عقل كامل و ممتازى داشته و بهيچ نوع مرض روانى گرفتار نبوده تا گفته شود تخيّلات بر او غالب آمده و خيال مى كرده پيغمبر است و خيال او حقيقت نداشته. گفتار و پندار آنحضرت بهترين گواه بر رشد فكرى و سرشارى عقل اوست و اينكه به هيچگونه تخيلى گرفتار نبوده است.