١- ائمه- عليهم السلام- و پيامبر- ص- همين آيات موجود در قرآن را مى‌خواندند تفسير مى‌نمودند و به آيات استشهاد مى‌كردند بدون اين كه از اين اضافات در قرائت، تفسير و احتجاج خود ذكرى كنند. براى مثال به آيه: يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ ...

و آيات ديگر[١] كه قبلا بيان كرديم رجوع كنيد.

٢- در روايت امام صادق- عليه السلام- استدلال مى‌شود كه نام على- عليه السلام- چرا در قرآن ذكر نشده است. و از اين روايت بر مى‌آيد عدم ذكر نام امام در قرآن نزد همه مسلم بوده است. از امام مى‌پرسند: چرا نام على- عليه السلام- و اهل بيت در قرآن نيامده است؟ امام در پاسخ مى‌فرمايد: به آنها- مخالفين- بگوييد: تشريع نماز بر پيامبر نازل شده و در قرآن نامى از تعداد ركعات نماز برده نشده است. اين شخص پيامبر بود كه تعداد ركعات نماز را بيان مى‌كند و آيات صلاة را تفسير مى‌نمايد ...

اين روايت طولانى است از جمله در اين روايت آمده است كه: در قرآن آياتى آمده است كه پيامبر آنها را بر على- عليه السلام- و اهل بيت تطبيق فرموده‌اند[٢].

٣- از امام باقر- ع- مروى است كه به محمد بن مسلم فرمود: «اى محمد! اگر شنيدى كه خداوند در قرآن از كسى از افراد اين امت به نيكى ياد كرده است مقصود ما هستيم.

و اگر از گروهى به بدى ياد مى‌كند به دشمنان ما نظر دارد[٣]» معناى روايت آن است كه: وصف و خصوصيات ائمه و دشمنان آنان در قرآن آمده است نه نامهاى آنان به صورت صريح.

٤- محمد بن فضيل از ابو الحسن الماضى- ع- نقل مى‌كند: گفتم آيه: أَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدى‌ آمَنَّا بِهِ‌ به چه معناست؟

امام فرمود: «الهدى» ولايت است. آمنا بمولانا فمن آمن بولاية مولاه فلا يخاف بخسا و لا رهقا.

[١] رك: الكافى كلينى و آلاء الرحمن، ص ٢٧- ٢٩.

[٢] الكافى، ج ١، ص ٢٢٦ و ٢٢٧. الوافى، ج ٢، ص ٦٣. و البيان/ آية اللّه خوئى، ص ٢٥١ به نقل از:

الوافى.

[٣] الوافى، ج ٥، ص ٢٧٢. تفسير البرهان، ج ١، ص ٢١ و ٢٢. و تفسير عياشى، ج ١، ص ١٣. و در حاشيه همان كتاب به نقل از: اثبات الهداة، ج ١، ص ٤٣ و تفسير صافى، ج ١، ص ١٤ و ١٥.