منتشر شده بوده است. پيامبر اكرم- صلّى اللّه عليه و آله و سلم- هم اصحاب را تشويق بر مداومت به حفظ و قرائت و ختم به شكل فوق‌العاده‌اى مى‌كرد. لذا تعيين رقمى در حدى كه «عينى» بيان مى‌كند يا كمتر از آن، چنان كه «عسقلانى» و «كاشانى» مى‌گويند، غير معقول است و مورد قبول نمى‌باشد، چه منظور ختم باشد چه حفظ يا كتابت. خصوصا عينى و كاشانى كه نام عده زيادى را بدون دليل و توجيهى از قلم انداخته‌اند.

مطلب سوم: «خودستايى و سياست».

آنچه در روايت «انس» آشكار است اين است كه افراد اين روايت از انصار مى‌باشند. در حالى كه از مهاجرين كسانى چون امير المؤمنين و ابن مسعود قرآن را جمع كردند و شكى در آن نيست. شايد هدف انس از ذكر انصار در روايت خود اظهار غرور قومى و ستايش از همشهريان خودش است. ديگران هم در اين نقل از او تبعيت كرده و به ذكر انصار اكتفا كرده‌اند. اما حقيقت مطلب آن است كه مسئله صرفا يك تفاخر قومى نيست بلكه ناشى از يك موضعگيرى سياسى معين است و عدم ذكر ديگران هم در اين راستا قابل فهم است و مصالح مهمى در اين فراموشى عمدى نهفته است.

شايد «انس» از اين سياست جدا باشد و ترجيح مى‌دهيم كه بدون قصد بوده و نام عده خاصى را ذكر كرده باشد، ديگران هم از او تبعيت كرده‌اند بدون توجه به انگيزه اصلى عدم ذكر اسامى ديگران و اكتفا به اين نامها، روايت انس را دست به دست گردانده و باورشان شده است كه قراء و جمع‌آورندگان قرآن تنها اين افراد مى‌باشند. و از سياست پشت پرده ذكر عده‌اى و عدم ذكر ديگران بى‌خبر باشند.

به اين دليل از سياست خاصى نام برديم كه در آن زمان تعمد آشكارى در جهت برترى بخشيدن و فضيلت دادن به جمع‌آورى قرآن توسط هيئت حاكمه صورت مى‌گرفت و تلاش مى‌شد كار عظيم جمع‌آورى قرآن از روى استخوان، پوست، سينه مردم و روايات شفاهى و به شهادت يك يا دو شاهد از جمله كارهاى با ارزش هيئت حاكمه شمرده شود. اين دسته روايات در منابع بى‌شمارى مسطور است.

اين فضيلت‌سازى با شايعه بودن مصاحف در ميان صحابه در زمان پيامبر- ص- و شايعه قرائت در مصحفها و ثابت بودن جمع‌آورى قرآن در زمان پيامبر اكرم- ص- و واقعيتهاى ديگر، قطعا مغاير و مخالف است. لذا بايد تمام واقعيات فراموش شود تا