«هركس قرآن را بخواند براى آن كه آنچه را خوانده ظاهر كند و حفظ كند قرآن را خداوند او را وارد بهشت مى‌كند و شفاعتش را درباره ده تن از افراد خانواده‌اش كه مستحق دوزخند خواهد پذيرفت»[١] در اين زمينه و تعليم قرآن احاديث فراوانى در كتب مضبوط است‌[٢].

از عبادة بن صامت (رض) نقل شده است كه: وقتى كه كسى از افراد هجرت كرده نزد پيامبر- صلّى اللّه عليه و آله- مى‌آمد پيامبر او را به يكى از ما مى‌سپرد تا به او قرآن بياموزد و در مسجد پيامبر- صلّى اللّه عليه و آله- سر و صدا و همهمه‌اى بود از: تلاوت قرآن تا آن كه رسول اللّه- صلّى اللّه عليه و آله- به آنان دستور داد صداى خود را آهسته نمايند تا باعث به غلط انداختن يكديگر نشوند»[٣].

و در نص ديگرى آمده است كه: «هنگامى كه شخصى به مدينه هجرت مى‌كرد پيامبر- ص- او را به يكى از حافظين قرآن مى‌سپرد تا او را قرآن بياموزد، بدين ترتيب حافظين قرآن در عهد پيامبر زياد شدند و در زمان پيامبر حدود هفتاد تن از قراء در فاجعه «بئر معونه» به شهادت رسيدند»[٤].

و هنگامى كه هيئت نمايندگى «عبد القبيس» خدمت پيامبر اكرم- صلّى اللّه عليه و آله- رسيدند هريك از افراد هيئت را به يك ميزبان سپرد تا وى را منزل داده و قرآن تعليم دهد و نماز بياموزد. هيئت يك هفته در مدينه ماندند. سپس پيامبر آنان را فرا خواند ديد در آستانه تعليم و تفقه قرار دارند، آنان را به گروه ديگرى سپرد و جمعه ديگر مجددا آنان را خواست ديد قرائت قرآن و احكام را آموخته‌اند[٥].

[١] مجمع البيان، ج ١، ص ١٦.

[٢] ر ك: منبع بالا، صحيح بخارى، ج ٣، ص ١٤٩ مستدرك حاكم. مجمع الزوائد، ج ٧، ص ١٥٩- ١٦٥. حلية الاولياء، ج ٤، ص ١٩٤. الترغيب و الترهيب، ج ٢، ص ٣٢٤ به بعد و النشر، ج ١، ص ٢- ٦.

[٣] مناهل العرفان، ج ١، ص ٢٣٤ و ص ٣٠٨. مسند احمد، ج ٥، ص ٣١٤. البيان خوئى، ص ٢٧٤.

تاريخ القرآن الصغير، ص ٨٠. مباحث فى علوم القرآن، ص ١٢١. حياة الصحابة، ج ٣، ص ٢٦٠ به نقل از:

طبرانى، حاكم و بيهقى. مستدرك حاكم، ج ٣، ص ٣٥٦ دو منبع آخرى حديث را تا يعلمه القرآن نقل مى‌كند.

[٤] ر ك: كنز العمال، ج ٢، ص ٢٢٣ به نقل از: طبرانى در: الكبير، حاكم در مستدرك، بخارى، مسلم. مناهل العرفان، ج ١، ص ٣٠٨ و ٢٣٥ و تاريخ القرآن زنجانى، ص ٤٠.

[٥] المصنف صنعانى، ج ٩، ص ٢٠١.