حقايقى مهم پيرامون قرآن كريم - عاملى، جعفر مرتضى؛ مترجم سيد حسن اسلامي - الصفحة ٢٨٣ - آيه رجم بزرگسالان در تورات
ظاهرا يكى از صحابه اين ماجرا را از كعب الاحبار يا كسى كه خود را مسلمان معرفى مىكرد شنيده است و پنداشته است كه اين وحى خداوند به پيامبر اكرم- ص- است. و گوينده را تصديق كرده است و با پاكى نيّت و حسن ظن آن را پذيرفته است. البته اين بهترين فرض ممكن مىباشد.
آياتى كه نازل گشتند، سپس نسخ شدند.
همچنين ادعا مىشود كه: خداوند درباره شهداى «بئر معونه» آياتى نازل كرد. انس مىگويد: «ما آيات را خوانديم، سپس تلاوت آنها نسخ گرديدند. و آن آيات عبارتند از:
«انا قد لقينا ربنا فرضى عنا و رضينا عنه». و در روايت ديگرى، و ارضانا آمده است»[١] ادعاى فوق را نيز با توجه به دلايل زير مردود مىدانيم:
اوّلا: سهيلى مىگويد: «در اين عبارت جلوه اعجاز كلام خداوندى ديده نمىشود.
و لذا گفته مىشود اصل آيات بدين گونه نازل نشدهاند بلكه با نظم و آهنگ قرآنى فرودآمدهاند»[٢] ليكن، ادعاى اين كه اصل آيات به گونه ديگرى فرودآمده است بدون دليل مىباشد و هيچ شاهدى اين ادعا را تأييد نمىكند. پس چرا اصل كلام معجز را براى ما نقل نمىكند؟! آيا اين ادعا جز در تاريكى تير انداختن چيز ديگرى است؟.
ثانيا: آنچنان كه بخارى روايت را نقل مىكند: ظاهرا اينها زبان حال شهداى «بئر
[١] رك: تاريخ الخميس، ج ١، ص ٤٥٣. صحيح بخارى، ج ٣، ص ١٩ و ٢٠. صحيح مسلم، ج ٢، ص ١٣٦. الثقات، ابن حبان، ج ١، ص ٢٣٩ و ٢٣٧. مغازى واقدى، ج ١، ص ٣٥٠. السيرة النبوية/ دحلان، ج ١، ص ٣٦٠. مسند ابى عوانه، ج ٢ ص ٣١١ و ٣١٢. حياة الصحابة، ج ١، ص ٥٤٥.
طبقات ابن سعد، ج ٢، ص ٥٣ و ٥٤.( چاپ صادر)، الاكتفاء، كلاعى، ج ٢، ص ١٤٥. بهجة- المحافل، ج ١، ص ٢٢٤. الروض الانف، ج ٣، ص ٢٣٩، مجمع الزوائد، ج ٦، ص ١٣٠. السيرة الحلبية، ج ٣، ص ١٧٢. الاتقان، ج ٢، ص ٢٦. السيرة النبوية، ابن كثير، ج ٣، ص ٣٩ و ١٤٠.
الكامل/ ابن اثير، ج ٢، ص ١٧٢. مشكل الآثار، ج ٢، ص ٤٢٠ اصول سرخسى، ج ٢، ص ٧٩. حلية الاولياء، ج ١، ص ١٢٣. المواهب اللدنيه، ج ١، ص ١٠٣. البداية و النهايه، ج ٤، ص ٧١ و ٧٢. و ج ٧، ص ٣٤٩. فتح البارى، ج ٧، ص ٢٩٧. تاريخ طبرى، ج ٢، ص ٥٥٠. الدر المنثور، ج ١، ص ١٠٥. و ج ٢، ص ٢٥ به نقل از: بعضى منابع بالا و احمد، ناسخ ابى داود. ابن ضريس، ابن جرير، ابن منذر، ابن حبان، دلائل بيهقى، و تفسير جامع البيان، ج ١، ص ٣٨١.
[٢] شرح بهجة المحافل/ اشخر يمنى، ج ١، ص ٢٢٤. الروض الأنف، ج ٣، ص ٢٣٩. و السيرة النبوية/ دحلان، ج ١، ص ٢٦٠.