همچنان كه سخن ابن انبارى را در اين باره خوانديم كه مى‌گويد: قرائات، اجتهادى از طرف قراء بوده است. و در اين كار اسراف صورت گرفته است به علت عدم نقطه و حركات در كلمات قرآن‌[١].

اما متأسفانه كسانى در اين باره ادعا مى‌كنند: «... اكثر نحويين بصره و پيروان آنها مانند زمخشرى و ابن قتيبه، با قرائات متداوله مخالفت كرده‌اند. علت اين مخالفت آن است كه نحويين براى خود قواعدى وضع كرده‌اند كه مخالف اسلوب و بيان عربى است. و هر چه با اين قواعد جور در نيايد از طرف آنان محكوم است‌[٢].» واقعا عجيب است كه شخصى چنين ادعايى بكند. در حالى كه مطلب درست بر عكس ادعاى فوق است.

و اين قراء بوده‌اند كه قياساتى خلاف اسلوب عربى وضع كرده‌اند. و با مراجعه به موارد ذكرشده مطلب آشكارتر مى‌گردد. بهر حال اين ادعا اساس علمى ندارد و با غرض‌ورزى همراه مى‌باشد.

قبول قرائات قبول تحريف است‌

اگر با دقت به روايات قرائات بنگريم مى‌بينيم روايتى: «من» را از جايى از قرآن حذف مى‌كند و ديگرى «بسمله» از سوره فاتحه بر مى‌دارد و آن ديگرى «هاء» در:

«تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ‌ و لَمْ يَتَسَنَّهْ‌» را زيادى مى‌داند[٣] و هركس طبق اجتهاد خود كلمه‌اى را زياد يا كم مى‌كند و آن را به قرآن نسبت مى‌دهد. معناى اين كار آن است كه قرآن تحريف شده است و يا آن كه جبرئيل اين قرائات و دوگونگى كلمات يك آيه را فرودآورده است؟! و نتيجه اين كار جز بازى با قرآن و ملعبه قرار دادن معجزه جاويد پيامبر نيست و هيچ توجيه عقلى ندارد.

سى هزار قارى قرآن در صفين حضور داشتند

با تمام اين توجيهات براى قرائات مختلف و با ابتدايى بودن كتابت در آن عهد و با

[١] القراءات القرآنية تاريخ و تعريف، ص ٧٢ و ٧٣ به نقل از: الموسوعة القرآنية ج ١، ص ٨٠.

[٢] القراءات القرآنية تاريخ و تعريف، ص ٧٤.

[٣] رك: المحلى، ج ٣، ص ٢٥٣ و ٢٥٤. فتح البارى، ج ٩، ص ٣٤- ٣٦. التمهيد فى علوم القرآن.

الاتقان و القراءات القرآنية تاريخ و تعريف، ص ٨٩- ٩١ در اين كتاب سخن ابن قتيبه را نقل مى‌كند و تقريبا همين نمونه‌ها را مى‌آورد و بعد مدعى مى‌شود: تمام اين قرائات از جانب خداوند سبحان است.