اوّلا: آشنايى مردم با شأن نزول آيات و تفاسير الهى كه در ذيل آيات نازل شده است و تاريخ نزول آيات و ... به دست مردم معيارى براى شناختن درستكار از نادرست و صالح از طالح مى‌دهد. و راه نفوذ خيانت‌پيشگان و پيروان هواهاى باطل را به مراكز حساس حكومتى و بازى با اسلام و مفاهيم و ارزشهاى آن را مى‌بندد.

ثانيا: روايت متعددى كه در مجموعه‌هاى حديثى اهل سنت و كتب تاريخى آنها متراكم شده است به اختلافاتى اشاره مى‌كنند كه در قرائت قرآن به وجود آمده است.

در حالى كه قرآن- همان‌طوركه از امام باقر روايت شده است و در آينده خواهيم ديد- واحد است و از نزد خداى يكتا نازل شده است. و اختلافات از طرف روات به وجود آمده است.

حال اگر قرآن چنان كه نازل شده است خوانده مى‌شد حقيقتا حتى دو نفر با يكديگر اختلاف پيدا نمى‌كردند و اختلاف هنگامى پديدار شد كه هركس خواست قرآن را به لهجه خود بخواند و تفسير و تأويل خود را در قرآن داخل كند و ديگر كارهايى كه ان شاء اللّه روشن خواهد شد.

منع ائمه از قرائت قرآن بر طبق تنزيل آن‌

قرائت قرآن با تنزيل آن يعنى همراه با تفاسيرى كه از جانب خداوند نازل شده است- اگر چه قرآن نباشد- هر چند در آغاز كار آسان به نظر مى‌رسد اما مشكلات و خطرات متعددى در بر دارد. و جبّارانى را كه مالك الرقاب مردم هستند به تلاش براى نابودى اين قرائت و قارى وادار خواهد ساخت. قرائت قرآن با تفسير حقيقى آن، سلف جباران و طاغوتها را كه با تمام جنايات و انحرافات بايستى سمبل و مثل اعلايى براى مردم باشند زير سؤال مى‌برد. و چون بايد اين سمبل‌ها همواره به ديده احترام نگريسته شوند، هر نوع تلاشى در جهت مخدوش كردن اين چهره‌ها سركوب مى‌شود. اگر چه اين تلاش از طرف مقدس‌ترين شخصيت و منزه‌ترين كتاب باشد. ناچار بايد- طبق نظر اين جباران- اين شخصيت نابود گردد و اين كتاب پاره شود و يا حتى سوزانده شود.

بنابراين تا زمانى كه قدرت در دست چنين جبارانى است اين اسرار بايد نهان باشند و عيان كردن اين حقايق، خطرات بزرگى در بر دارد چون كه اين نامردمان از هيچ‌گونه‌