«شعبى» روايتى دارد كه با توجه به روايات بالا نادرستى اين روايت آشكار مى‌گردد. شعبى مى‌گويد: پيامبر اكرم ابتداء در آغاز سوره‌ها مى‌نوشت: «باسمك اللهم»- مانند اهل جاهليت- هنگامى كه آيه‌ «بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها»[٢] نازل گشت پيامبر در آغاز سوره‌ها نگاشت: «بسم اللّه» بعدها اين آيه نازل شد كه: «ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ» و پيامبر هم الرحمن را به بسم اللّه اضافه كرد و نوشت: «بسم اللّه الرحمن»[٣]. و هنگامى كه آيه كريمه ذيل نازل گشت: إِنَّهُ مِنْ سُلَيْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌[٤] پيامبر اكرم هم اين آيه را در آغاز سوره‌ها اضافه كرد. و آن را «فاتحه» سوره‌ها قرار داد[٥].

از جمله اشكالات روايت شعبى آن است كه: معقول به نظر نمى‌رسد آياتى از يك سوره نازل شود و بعد نزول آن سوره متوقف گردد. و سوره‌هاى ديگر نازل شود. سپس بعد از سالها به سوره اول مراجعه شود و آن سوره كامل گردد! و باز معقول به نظر نمى‌رسد آيه يا آياتى نازل گردد و پيامبر اين آيات را على حده و جداى از ديگر آيات رها كند و ساليانى بگذرد سوره‌هاى زيادى نازل گردد و بعدا پيامبر آن آيه يا آيات جدا افتاده را در سوره‌هاى جديد به كار ببرد.

البته امكان دارد آيه يا آياتى چند بر پيامبر اكرم نازل گردد و پيامبر دستور دهد اين آيات جديد را ضمن يكى از سوره‌هاى قبلى قرار دهند. و اين هم نياز به دليل دارد و تنها در يك يا دو مورد نقل شده است كه در فصل جمع‌آورى قرآن در زمان پيامبر اكرم- ص- آن‌

[١] الجامع لاحكام القرآن، ج ١، ص ٦٥.

[٢] سوره هود، آيه ٤١.

[٣] سوره اسراء آيه ١١٠.

[٤] سوره نمل، آيه ٣٠.

[٥] التفسير الكبير، ج ١، ص ٢٠٠. الجامع لاحكام القرآن، ج ١، ص ٩٢. احكام القرآن جصاص، ج ١، ص ٨ و رك: السيرة الحلبية، ج ٣، ص ٢٠. و ج ١، ص ٢٤٩. الوزراء و الكتاب، ص ١٤. التنبيه و الاشراف ص ٢٢٥. عمدة القارى، ج ٥، ص ٢٩١. عقد الفريد، ج ٤، ص ١٥٨. طبقات ابن سعد، ج ١، بخش ٢، بحوث فى تاريخ القرآن و علومه، ص ٥٣ اكذوبة تحريف القرآن، ص ٣٥. به نقل بعضى از افراد مذكور و به نقل از: كنز العمال، ج ٥، ص ٢٤٤ و به نقل از روح المعانى، ج ١، ص ٢٧.