ب. طریق محمد بن اسماعیل نیشابوری را صحیح می‌انگارد، نه حسن. و دلیل آن را این می‌داند که محمد بن اسماعیل کمتر روایتی را از غیر ابی محمد الفضل بن شاذان نیشابوری نقل نموده است.[٢]

ج. طریق محمد بن احمد العلوی صحیح است و عدم تنصیص بر حال وی قادح نیست. میرداماد حال وی را در جلالت بالاتر از تصریح بر وثاقتش می‌داند.[٣] وی این نظر را دقیقاً در بارۀ عبدالعظیم حسنی یادآور می‌شود.

د. طریق احمد بن هلال العبرتایی را معتمد می‌داند و بر خلاف ابن غضایری ـ که وی را قدح نموده ـ اعتماد قدمای اصحاب در قبول روایت این روای را مؤیّد اعتماد خود دانسته است و بیان می‌دارد که قدح احمد بن هلال بدون سبب است. این در حالی است که دانستن جهت قدح ضروری است.[٤]

ر. محمد بن عیسی ـ که ظن به تضعیف وی می‌رود ـ ضعیف نمی‌داند. همچنین استثنای نام وی از نوادر الحکمه موجب تضعیف وی نخواهد بود. وی دلایل ناهضه‌ای بر توثیق این راوی می‌آورد.[٥]

ز. داوود بن الحصین الانصاری موثق است و تضعیف وی را کارساز نمی‌داند[٦].

ح. میرداماد عبارت کشی را ـ که می‌گوید: «اجمعت العصابة علی تصحیح ما یصّح من هؤلاء و تصدیقهم لما یقولون و اقّروا لهم بالفقه»[٧] ـ منحصر به آنچه کشی اختصاص به اصحاب اجماع داده است، نمی‌داند و توسعه می‌دهد و اضافه می‌نماید که:

همه کسانی که نجاشی، شیخ و صدوق ثقه دانسته‌اند و در مورد ایشان گفته‌اند «لایروی عن الضعفاء ولایحمل الحدیث الّا عن ثقات»، مراسیلشان در حکم مسانید مقبوله است.

وی در مورد عبدالله بن بکیر و راویان نظیر او، با عنایت به اجماع عصابه، حکم به تصحیح روایاتشان نموده است و فساد مذهب ایشان را قادح نشمارده است.[٨]

٦ . صحت روایت عبدالله بن بکیر

میرداماد عباراتی را از شهید در اللمعه[٩] می‌آورد که مفاد روایت در آن از طریق عبدالله بن بکیر[١٠] خلاف

[١]. الاربعین فی اصول الدین، ص ٢٩٤.

[٢]. الرواشح السماویة، ص ٩٣.

[٣]. همان، ٨٩ .

[٤]. الرواشح السماویة، ص ١٢١.

[٥]. همان، ١٢٩.

[٦]. همان، ١٧٦ ـ ١٧٧.

[٧]. همان، ٢٤٣

[٨]. همان، ٢٤٤.

[٩]. رجال الکشی، ج ١، ص ٣٧٥.

[١٠]. الرواشح السماویة، ص ٩١ ؛ ضوابط الوضاع (نسخه خطی) ص ١٦٦.