یعنی، آن اسم از اسماء پروردگار که تو را تربیت نموده است، در مقابل ذات مقدس الهی با تسبیح و تقدیسی شایسته کرنش می‌کند و می‌گوید: ای محمد، چنان که من پروردگار توام، پرورگار ملائکه نیز هستم، ملائکه‌ای که برخی از آنها حامل وحی‌اند و نیز پروردگار روح، روحی که به اذن من تو را راهنمایی می‌کند. و تو به این دو مخلوق من در رسیدن به این مقام نیازمند بودی. مقامی که آن دو هرگز به آن نرسیدند. شایسته است در پی فراتر از آن مباشی.

همچنین می‌گوید:

اگر رحمت من بر غضبم پیشی نمی‌گرفت و اسمای جمالیه بر اسمای جلالیه چیره نمیشد، رسیدن به این مقام برای تو میسر نبود. هنگامی که پیامبر متوجه این مطلب گشت، از این که به جایگاهی که فراتر از اوست نزدیک شده، عفو نمود.[١]

شیخ بهایی در نان و حلوا در تأویل حدیثی كه می‌فرماید: «حبّ الوطن من الایمان»، وطن را تأویل به وطن آن سویی و ملكوتی انسان كرده است:

قم توجه شطر اقلیم النعیم		واذكر الاوطان و العهد القدیم
گنج علم ما ظهر مع ما بطن		گفت از ایمان بود حبّ الوطن
این وطن مصر و عراق و شام نیست		این وطن‌ شهری است كان را نام‌ نیست
زآن كه از دنیاست این اوطان تمام		مدح دنیا كی كند خیر الأنام
حبّ دنیا هست رأس هر خطا		از خطا كی می شود ایمان عطا