که امام صادق علیه السلام شیعیانی را که بدو خمس نمی‌پردازند حلال کرده تا زاد و ولدشان پاک گردد و این دلالت بر وجوب پرداخت خمس از سوی ایشان دارد وگرنه حلال شمردن مفهومی ندارد.
مازندرانی در شرح این حدیث می‌گوید: «این سخن حضرت: «جز آنکه پدرم شیعه خود را [از پرداخت خمس معاف کرد تا پاک بمانند» دلالت آشکار دارد بر اینکه یک شیعه می‌تواند پیش از کنار گذاشتن خمسش مطلقاً کابین همسر خود را از منافع کسبش قرار دهد یا کنیزی بخرد و این میان اصحاب شهرت دارد و مخالفان آن اندک‌اند» (شرح اصول کافی، ج ٧، ص ٤٠٧).
روایت سومی که نویسنده در معاف بودن شیعیان از خمس بدان استشهاد می‌کند همان روایتی است که عمر بن یزید روایت کرده می‌گوید: «مسمع را در مدینه دیدم که در آن سال برای امام صادق علیه السلام پولی آورده بود و امام صادق علیه السلام آن را بازگرداند ...
تا آنکه می‌گوید: ای ابوسیار ما خمس را برای تو پاک شمردیم و حلال کردیم. پولت را برای خود بردار و شیعیان ما در آنچه از زمین دارند معاف‌اند تا قائم ما قیام کند» (اصول کافی، ج ٢، ص ٢٦٨).
پاسخ به نویسنده آن است که امام صادق علیه السلام تنها ابو سیار را از آنچه برای او آورده بود معاف کرد و شاید که آن بنا به قرینه پایان حدیث، خمس زمین بوده، و بر امام واجب نیست خمس بستانَد و می‌تواند از حق خود هر که را بخواهد معاف دارد و معاف شدن ابو سیّار از سوی امام علیه السلام دلالت بر معاف شدن دیگران از خمس هر چیز دیگری ندارد و