که- چنان که گفته آمد- موثّق بودن او ثابت نیست.
با چشمپوشی از سند روایت، هیچ مانعی ندارد خری بر سبیل اعجاز سخن بگوید، چنان‌که هدهد با سلیمان سخن گفت.
این سخنِ دراز گوش: «پدر و مادرم فدای تو باد» سخنی است در بردارنده احترام و بزرگداشت، خواه از انسان سر زند یا بر سبیل اعجاز از زبان حیوانی گفته آید.
ابن اثیر پس از بیان اینکه چرا خداوند سبحان را با «فدا» مخاطب می‌سازند می‌گوید: «کاربرد این واژه برای خداوند متعال بر مجاز و استعاره‌حمل‌می‌شود، زیرا کاربرد «فدا» برای کسی است که به دشواری گرفتار شده باشد و مقصود از آن در اینجا تعظیم و بزرگداشت می‌باشد، چه، آدمی برای چیزی «فدا» می‌دهد که بزرگش بدارد، پس خود را قربانیِ او می‌گردانَد» (النهایة فی غریب الحدیث والاثر، ج ٣، ص ٤٢٢).
امّا چرا این خر سخن خود را از نیای چهارمش روایت می‌کند با آنکه میان نوح و پیامبر ما صلی الله علیه و آله هزاران سال فاصله است؟ پاسخ آن است که اگر بر سبیل اعجاز باشد محلّ اشکال نخواهد بود، زیرا همان گونه که عمر بسیاری از آدمیان طولانی می‌گردد مانعی ندارد که عمر برخی از حیوانات نیز به درازا کشد.
از این گذشته نظایر این حدیث در کتب اهل‌سنّت نیز وجود دارد.
ابن کثیر در بیان معجزات پیامبر صلی الله علیه و آله با سند خود از ابن منظور آورده که می‌گوید: «هنگامی که خداوند در خیبر برای پیامبر صلی الله علیه و آله گشایش پدید آورد از سهم پیغمبر بدو چهار جفت استر و چهار جفت شتر و ده اوقیه زر وسیم و یک خر سیاه و یک زنبیل رسید. پیامبر صلی الله علیه و آله با خر سخن گفت