ابن ابی الحدید معتزلی می‌گوید: ابو حسن علی بن محمّد بن ابی سیف مدائنی در کتاب الاحداث می‌گوید: معاویه به سالی که برای او بیعت گرفتند در نامه‌ای به کارگزاران خود چنین نوشت: «هر که از فضل ابو تراب و خاندان او سخنی بر زبان رانَد نه من نه او». از آن پس خطیبانِ هر روستایی بر هر منبری علی را نفرین می‌فرستادند و از او برائت می‌جستند و به او و خاندانش دشنام می‌دادند. در آن هنگام مردم کوفه بیش از دیگران رنج بردند، زیرا شیعیان علی علیه السلام در این شهر، بسیار بودند. معاویه زیاد بن سمیّه را بر ایشان گماشت و بصره را نیز به قلمرو او پیوست. او که شیعیان را می‌شناخت تحت پیگرد قرار داد، زیرا او خود در روزگار علی علیه السلام در شمار آنها بود.
او در هر شهر و روستایی ایشان را بکشت و هراسشان داد و دست و پای بسیار برید و چشمها برون آورْد و بر درختان خرما به چارمیخشان کشید و همه آنها را برانْد و از عراق آواره شان کرد تا جایی که دیگر شیعه شناخته‌ای از آنها باقی نماند، (شرح نهج البلاغه، ج ١١، ص ٤٤).
طبرانی با سند خود از یونس بن عبید به نقل از حسن آورده است که: «زیاد شیعیان علی (رض) را پی می‌گرفت و خونشان می‌ریخت.
این رفتار به آگاهی حسن بن علی (رض) رسید. او گفت: «خدایا! تو خود او را بمیران که اگر کشته شود بر او حسنه تعلّق می‌گیرد، (مجمع الزوائد، ج ٦، ص ٢٦٦). هیثمی می‌گوید: طبرانی این روایت را نقل کرده و سند آن صحیح است.
ذهبی می‌گوید: حسن بصری گفته: «به حسن بن علی خبر رسید که زیاد، شیعیان علی در بصره را پیگیری می‌کند و می‌کشد. پس حضرت