یازیدند و خون ما ریختند» (ارشاد مفید، ص ٢٤١)، و بار دیگر این چنین بدانها نفرین می‌فرستد: «شما برای بیعت با ما چونان ملخ شتاب کردید و همچون پروانه بر سر ما ریختید، وانگاه از سر نادانی و گمراهی رشته بیعت گسستید، پس دوری و نابودی از آنِ طاغوتهای این امّت و دیگر حزبها و رها کنندگان قرآن» (احتجاج، ج ٢، ص ٢٤).
در پاسخ نویسنده باید گفت: امام حسین علیه السلام این سخنان را خطاب به گروهی فرموده که در کربلا برای کشتن حضرتش همداستان شده بودند؛ گروهی از مردم کوی و بر زن که عبیداللّه بن زیاد برای جنگ با حسین علیه السلام بسیجشان کرده بود و هیچ کدام شیعی نبودند و در میانشان حتّی یک شیعیِ شناخته دیده نمی‌شد. پس چگونه می‌توان گفت قاتلان حسین علیه السلام از شیعیان بوده‌اند.
بر کناری شیعیان در ریختن خون حسین علیه السلام چندین دلیل دارد:
اوّل، اعتقاد به اینکه شیعیان، حسین علیه السلام را کشتند در بردارنده تناقصی آشکار است، زیرا شیعه یک شخص به مفهوم یاران و پیروان و دوستداران اوست، در حالی که قاتلان او چنین نیستند، و چگونه محبّت و یاری با جنگ و کشتار جمع می‌شود؟
دوم، کسانی که برای کشتن حسین علیه السلام به عرصه آمدند از مردم کوفه بودند و هیچ شیعه شناخته‌ای در آن روزگار در کوفه نمی‌زیست، زیرا معاویه هنگامی که زیاد بن ابیه را بر کوفه گماشت بسیاری از شیعیان را، که ایشان را می‌شناخت، مورد پیگرد قرار داد و آنها را بکشت و خانه‌هاشان را ویران کرد و به زندانشان افکنْد تا آنجا که حتی یک شیعه شناخته در کوفه نمانْد.