برخی از ایشان خشمگین شده است و این آنها را از دین بیرون نکرده است، چنان‌که ما را وانمی‌دارد در حق ایشان به ناصبی گری یا نفاق داوری کنیم.
در حقیقت آنها که موجب کشته شدن امامان اهل‌بیت علیهم السلام شدند و خون ایشان را روا شمردند دشمنان آنها تلقّی می‌شوند نه شیعه و دوستدار ایشان، و این سخن به خواست خدا از لابلای بحث ما رخ خواهد نمود.
روایتِ رسیده از امام کاظم علیه السلام که فرمود: «اگر [بخواهم شیعه خود را بازشناسم آنها را جز اهل سخن نمی‌یابم و اگر بیازمایمشان مرتدّشان می‌یابم و اگر سره آنها را از ناسره جدا کنم از هر هزار تن یک تن بیش ناب نخواهد بود»، در حقیقت حدیثی است با سند بسیار ضعیف، زیرا در میان سلسله سند آن محمد بن سلیمان دیده می‌شود که بصری دیلمی است و روایت او بس ضعیف است [١]، و نیز ابراهیم بن عبداللّه صوفی که مردی ناشناس است که شرح حال او در کتب رجال یافت نمی‌شود، و موسی بن بکر واسطی که مورد وثوق نیست. شیخ طوسی قدس سره درباره او می‌گوید: موسی بن بکر واسطی اصالتاً کوفی است.
او واقفی بوده است (رجال شیخ طوسی، ص ٣٤٣).
با چشمپوشی از سند این حدیث مقصود امام علیه السلام از «لَوْ مَیَّزْتُ» آن است که اگر بخواهم شیعه خود- یعنی کسانی که ادعا می‌کنند شیعه و پیرو مایند و نیستند- را از شیعیان حقیقی‌مان جدا سازم «لَما وجدتُهم

[١]- بنگرید به: رجال نجاشی، ج ٢، ص ٢٦٩ و ج ١، ص ٤١٢