اهل‌بیت علیهم السلام- و نه دیگران- در اصول و فروع استوار است، و محبّت به ایشان و بیزاری از دشمنانشان هر دو از فروعِ واجب بر شیعیان است.
تشخیص آنکه این فرد مؤمنی است که او را دوست می‌داریم یا کافر و منافقی است که از آن بیزاریم، در محدوده قضایای اجتهادی است که گاهی نیز با خطا و اشتباه همراه است و پیش آمدن خطا در آن به هیچ رو خدشه‌ای به ایمان مؤمن نمی‌رسانَد.
بر اساس همین بینش است که اهل‌سنّت کسانی را همچون ابوطالب علیه السلام و مالک بن نویره (رض) کافر و مرتد می‌دانند، در حالی که شیعیان این دو را از مسلمانان جلیل القدر و مؤمنان برجسته می‌شمرند، و در برابر، شیعیان کسانی را منافق می‌دانند، در حالی که اهل‌سنّت آنها را از اجلّه صحابه و اهل بهشت تلقّی می‌کنند.
اگر بر اهل‌سنّت روا باشد که در این مسأله اجتهاد کنند و در اجتهاد خود مأجور باشند، شیعه نیز چنین خواهد بود وگرنه همه آلوده و گنهکار خواهند بود، امّا انحصار اجتهاد در این مسأله، تنها به اهل‌سنّت و اختصاص آنها به پاداش- و نه دیگران- مستندی ندارد مگر پیروی از هوی و هوس و تعصّب نابحق.
این سخن نویسنده که: «آنچه در اندیشه همه شیعیان ریشه دوانده این است که صحابه به اهل‌بیت ستم ورزیدند و خون آنها را ریختند و پرده حرمتشان را دریدند»، سخنی نادرست است، زیرا شیعیان اگر چه به عدالت هر صحابی معتقد نیستند، ولی به عدالت آن دسته از صحابه مهاجر و انصار و پیشگامان دیگر که دین خدا را یاری رساندند و پروردگار سبحان، ایشان را در قرآن ستوده است باور دارد؛ کسانی که با