الرد‌الوجیز علی کتاب لله ثم للتاریخ - آل‌محسن، علی - الصفحة ٤١ - حقیقت انتساب شیعه به اهلبیت

جان و مال در راه خدا جهاد کرده‌اند تا جایی که اسلام انتشار یافته و پرچمش برافراشته گشته است.
امّا به منافقان و اسیران آزاد گشته‌ای که به پیامبر صلی الله علیه و آله آزار می‌رساندند و کین اسلام در دل داشتند و در کمین ضربه زدن بدان بودند، نه مهری می‌ورزیم نه نزد ما از ارزشی برخوردارند.
این پندار نویسنده که شیعیان همه اهل‌سنّت را ناصبی می‌دانند درست نیست، زیرا ناصبیها کسانی هستند که آشکارا به اهل‌بیت علیهم السلام بغض و دشمنی ورزند، نه کسانی که این دشمنی را آشکار نکنند و این گروه در نگاه ما کافرانی نجس‌اند که نه از حرمتی برخوردارند نه از کرامتی.
هر که بر عیب جویی و دشنامگویی و آزار رسانی و جنگ و کشتار و انکار مناقب و دور کردن اهل‌بیت علیهم السلام از مقام و جایگاهشان تصریح ورزد ناصبی خواهد بود، هر که خواهد باشد.
ما هرگز حکم نمی‌کنیم که همه اهل‌سنّت ناصبی هستند و آنچه شهرت دارد خلاف این است، زیرا [همه پیشینیان اهل‌سنّت و همروزگاران ما در ظلم و ستمی که بر اهل‌بیت علیهم السلام رفته دخالتی نداشته‌اند و ما به‌یقین آگاهیم که بسیاری از اهل‌سنّت اهل‌بیت علیهم السلام را دوست می‌داشته‌اند، پس چگونه می‌توان داوری کرد که آنها ناصبی هستند؟!
ناخشنودی برخی از امامان اهل‌بیت علیهم السلام از شیعیان خود یا دیگران به مفهوم نصب نیست و بر هیچ گونه دشمنی دلالت ندارد، زیرا پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیز در رویدادهای گوناگون از صحابه خود رنجیده و از رفتار