آن مردی نزد امیرالمؤمنین علیه السلام آمد و عرض کرد: «به پولی دست یافتم که در جمعِ آن اغماض کردم، آیا راهی برای توبه دارم؟ امام علیه السلام فرمود:
خمس آن را به من ده، و آن مرد خمس مال خود را به امام علیه السلام داد. امام علیه السلام فرمود: مانده پول از آنِ توست و شخص هرگاه توبه کند مالش نیز با او توبه می‌کند» (من لایحضره الفقیه، ج ٢، ص ٢٢).
پاسخ وی چنین است که این روایت سندی ضعیف دارد، زیرا روایتی مرسل است که شیخ صدوق از امیرالمؤمنین علیه السلام بی هیچ سندی روایت کرده است.
با چشمپوشی از سند این روایت، مفهوم آن این است که آن مرد به امیرالمؤمنین علیه السلام عرض کرد: به پولی دست یافتم که در جمع آن اغماض کردم، یعنی در گرد آوردن آن دیده بر هم نهادم و آن را هر گونه که پیش آمد از حلال و حرام فرا چنگ آوردم.
امام علیه السلام به او می‌فرماید تا خمس مالش را بپردازد، زیرا دادن خمس مال او موجب پاک گرداندن دیگر پولهای او خواهد بود، و چون او خمس مال خود را می‌پردازد امام علیه السلام به او می‌فرماید: مانده پول از آنِ توست و شخص هرگاه توبه کند، یعنی هرگاه از کسب آمیخته به حرام به درگاه خدا توبه کند و خمس آن را بپردازد در حقیقت توبه نصوح تحقّق می‌یابد، و مالش نیز با او توبه می‌کند، یعنی مانده پولش بدو باز می‌گردد و آنچه شبهه ناک بوده پاک می‌گردد و او می‌تواند در آن دخل و تصرّف کند.
این حدیث- چنان‌که توضیح دادیم- دلالت آشکار بر وجوب پرداخت خمس دارد و از همین رو امام علیه السلام به او می‌فرماید خمسش را