مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٤١ - تحلیل و انتقاد از اخلاق نوین جنسی

همین اندازه باید محدود کرد و با تأمین رابطه نسلی به وسیله فوق موجبی برای تحدید بیشتر وجود ندارد.

برتراند راسل میگوید:

«جلوگیری وسایل (وسایل ضد آبستنی) تولید نسل را ارادی کرده و آن را از صورت یک نتیجه اجتناب ناپذیر روابط بیولوژیک (تولید قهری فرزند در اثر آمیزش) بیرون آورده است. به دلایل متعدد اقتصادی که در فصول پیش شرح دادیم محتملًا پدر برای تربیت و اعاشه اطفال، کمتر اهمیت خواهد داشت. بنابراین دلیلی نیست که مادری برای پدری اطفال خود همان مردی را انتخاب کند که خاطرش را برای عاشقی و رفاقت میخواهد. مادرِ آینده ممکن است شانه از زیر این تعهد خالی کند بدون آنکه لطمهای به سعادت او وارد شود. برای مردان انتخاب مادرِ اطفال خود از این هم آسانتر و سادهتر خواهد بود. کسانی که مانند من معتقدند که روابط جنسی فقط هنگامی مسأله اجتماعی (و قابل تحدید) محسوب میشود که طفلی به وجود آید، باید مثل من این دو نتیجه را بگیرند: اولًا عشق بدون بچه آزاد است، و ثانیاً ایجاد اطفال باید تحت مقرراتی شدیدتر از آنچه امروز هست قرار گیرد.» [١]

راسل بعداً به حل یک مشکل اجتماعی دیگر نیز میپردازد و آن مشکل بهبود نژاد بشر است؛ میگوید:

«وقتی روابط جنسی بر این اساس قرار گرفت، اجتماع میتواند فقط به زنان و مردان معینی که از لحاظ شخصی و ارثی واجد شرایطی باشند اجازه تولید نسل بدهد. آن زنی که پروانه تولید نسل دارد، از مردانی که از لحاظ ارثی ارجح شناخته شوند برای تخم گیری و تولید نسل استفاده میکند، در حالی که مردان دیگری که عشّاق خوبی خواهند بود از حق پدری محروم خواهند بود.» [٢]