ماجراهای قبل از ازدواج میبایست قابل ملاحظه باشد والّا مشکل بتوان برای اطفال نامشروع بیشماری که در هر یک از شهرهای ایتالیای رنسانس یافت میشد دلیلی جست. فرزند حرامزاده نداشتن امتیازی به شمار میرفت اما داشتن آن ننگ فاحشی نبود. مرد معمولًا به هنگام ازدواج، زن خود را ترغیب میکرد که طفل حرامزاده خویش را به خانه بیاورد تا با سایر فرزندان آن مرد پرورش یابد. حرامزاده بودن از قدر کسی نمیکاست. داغی که جامعه برآن میزد چندان مهم نبود. وانگهی مشروعیت را میشد با رشوه دادن به یکی از اعضای کلیسا به دست آورد.

در نبودن وارثان مشروع یا ذی صلاحیت، پسران حرامزاده ممکن بود به ملک یا حتی به تاج و تخت برسند. همان گونه که فرنته اول وارث سلطنت الفونسوی اول پادشاه ناپل و لئونللودسته جانشین نیکولوی سوم امیر فرارا شد. وقتی که پیوس دوم در سال ١٤٥٩ به فرارا آمد مورد پذیرایی هفت شاهزاده قرار گرفت که همه نامشروع بودند. رقابت حرامزادگان با حلالزادگان منشأ مهمی از کشمکشهای دوره رنسانس بود ... اما در مورد همجنس گرایی باید بگوییم که تقریباً یک قسمت اجباری از احیای رسوم یونان باستان بود ...

سان برناردینو موارد این عمل شنیع را در ناپل چندان زیاد دید که شهر را به سرنوشت سدوم و عموره تهدید کرد. آرتینو این انحراف را در رم نیز به همان اندازه شایع یافت ... در مورد فحشاء نیز میتوانیم همین گونه سخن بگوییم. بنا بر روایت اینفسورا که دوست میداشت آمار خود را در رم پاپ نشین سنگینتر سازد، به سال ١٤٩٠ در میان نفوس نود هزار نفری رم ٦٨٠٠ روسپی ثبت شده وجود داشت و این رقم البته شامل روسپیان مخفی و غیررسمی نمیشد. در ونیز طبق آمار سال هزار و پانصد و نه، ١١٦٥٤ فاحشه در میان نفوس سیصدهزار نفری آن شهر وجود داشت ... در قرن پانزدهم دختری که در ١٥ سالگی هنوز به شوهر نرفته بود ننگ خانواده به شمار میرفت. در سده شانزدهم «سنّ ننگین» به هفده سالگی رسانده شد تا تحصیلات عالیتر را برای دختر ممکن سازد. مردان که از تمام مزایا و تسهیلات فحشاء برخوردار بودند، فقط در صورتی مجذوب ازدواج میشدند که زن برایشان جهاز معتنابهی بیاورد ... بنا بر آیین ازدواج قرون وسطایی چنین انتظار میرفت که در مراحل مختلف دوران زناشویی عشق میان زن و مرد نضج گیرد، چنانکه در شادی و اندوه، خوشبختی و بدبختی شریک یکدیگر باشند و ظاهراً در بسیاری از