مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٨٢ - طلاق از آن جهت رهایی است که ماهیت طبیعی ازدواج تصاحب است

یکی از این عناصر مینویسد:

«عقد ازدواج را عموماً فقهای شیعه از عقود لازمه شمردهاند و قانون مدنی ایران هم به ظاهر آن را عقد لازم میداند. و لیکن من میخواهم بگویم عقد نکاح مطابق فقه اسلام و قانون مدنی ایران فقط نسبت به زن لازم است، نسبت به مرد عقدی است جایز زیرا او هر وقت میتواند اثر عقد مذکور را از بین برده ازدواج را بهم بزند.».

سپس میگوید:

«عقد ازدواج نسبت به مرد جایز است و نسبت به زن لازم میباشد و این یک بیعدالتی قانونی است که زن را اسیر مرد قرار داده است. من هر وقت عبارت ماده ١١٣٣ قانون مدنی کشور شاهنشاهی ایران را (قانون حق مرد به طلاق) میخوانم، از بانوان ایرانی و از این مدارس و دانشگاهها و از این قرن اتم و اقمار و دموکراسی خجالت میکشم.».

این آقایان اولًا نتوانستهاند یک امر واضحی را درک کنند و آن اینکه طلاق غیر از فسخ ازدواج است. اینکه میگویند عقد ازدواج طبیعتاً لازم است، یعنی هیچ یک از زوجین (به استثنای موارد خاصی) حق فسخ ندارند. اگر عقد فسخ شود تمام آثار آن از میان میرود و کأن لم یکن میشود. در مواردی که عقد ازدواج فسخ میگردد، تمام آثار و از آن جمله مهر از میان میرود، زن حق مطالبه آن را ندارد، همچنین نفقه ایام عده ندارد، بر خلاف طلاق که علقه زوجیت را از میان میبرد ولی آثار عقد را بکلی از میان نمیبرد. اگر مردی زنی را عقد کند و برای او فرضاً پانصدهزارتومان مهر قرار دهد و بعد از یک روز زندگی زناشویی بخواهد زن را طلاق دهد، باید تمام مهر را بعلاوه نفقه ایام عده بپردازد. و اگر مرد بعد از عقد و قبل از ارتباط زناشویی زن را طلاق دهد باید نصف مهر را بپردازد، و چون چنین زنی عده ندارد نفقه ایام عده طبعاً موضوع ندارد. پس معلوم میشود طلاق نمیتواند همه آثار عقد را از میان ببرد، در صورتی که اگر ازدواج نامبرده فسخ بشود زن حق مهر ندارد. از همین جا معلوم میشود طلاق غیر فسخ است. حق طلاق با لازم بودن عقد ازدواج منافات ندارد.