مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٣٧ - ارث زن در ایران ساسانی

آن جهان از او بودند و او را «پادشاه زن» میگفتند.

٢. زنی که یگانه فرزند پدر و مادرش بود، او را «اوگ زن» یعنی زن یگانه میگفتند و نخستین فرزندی که میزاد به پدر و مادرش داده میشد تا جانشین فرزندی بشود که از خانه آنها رفته است و شوهر کرده و پس از آن این زن را هم «پادشاه زن» میگفتند.

٣. اگر مردی در سن بلوغ بیزن میمرد، خانوادهاش زن بیگانهای را جهیز میداد و او را به کابین مرد بیگانهای در میآورد و آن زن را «سذر زن» یعنی زن خوانده میگفتند و هرچه فرزند او میزاد، نیمی به آن مرد مرده تعلق میگرفت و در آن جهان فرزند او میشد و نیمی دیگر از آن شوهر زنده بود.

٤. زن بیوهای که دو بار شوهر کرده بود «چغر زن» میگفتند که به معنی چاکر زن یعنی زن خادمه باشد، و اگر از شوی اول خود فرزند نداشت او را «سذر زن» میدانستند ...

٥. زنی که بیرضای پدر و مادرش به شوهر میرفت، در میان زنان پست ترین پایه را داشت و او را «خودسرای زن» یعنی زن خودسر میگفتند و از پدر و مادر خود ارث نمیبرد مگر پس از آن که پسرش به سن بلوغ برسد و او را به عنوان «اوگ زن» به عقد درآورد.».

در قوانین اسلام هیچ یک از ناهمواریهای گذشته در مورد ارث وجود ندارد. چیزی که در قوانین اسلامی مورد اعتراض مدعیان تساوی حقوق است این است که سهم الارث زن در اسلام معادل نصف سهم الارث مرد است. از نظر اسلام پسر دو برابر دختر و برادر دو برابر خواهر و شوهر دو برابر زن ارث میبرد. تنها در مورد پدر و مادر است که اگر میت فرزندانی داشته باشد و پدر و مادرش نیز زنده باشد، هریک از پدر و مادر یک ششم از مال میت را به ارث میبرند.

علت اینکه اسلام سهم الارث زن را نصف سهم الارث مرد قرار داد وضع خاصی است که زن از لحاظ مهر و نفقه و سربازی و برخی قوانین جزایی دارد؛ یعنی وضع خاص ارثی زن معلول وضع خاصی است که زن از لحاظ مهر و نفقه و غیره دارد.

اسلام به موجب دلایلی که در مقالات پیش گفتیم مهر و نفقه را اموری لازم و مؤثر در استحکام زناشویی و تأمین آسایش خانوادگی و ایجاد وحدت میان زن و شوهر