بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٣٤ - ٣ ـ ١ ـ مهدى چه كسى خواهد بود؟

ابن فرات، كلينى و صدوق، آيه ى زير را تفسير مى كنند:

?قل أرأيتُم إن أصبح مآؤكم غوراً فمن يأتيكم بماء معين?(١);بگواگر آبتان درزمين فرورود،چه كسى شماراآب روان خواهدداد؟

آنهابراين عقيده اندكه آيه ىفوق،استعاره اىمىباشدازغيبت امام،كه حضورش دربين مردم به مانند آبىموردنيازبراى رفع عطش است.

به نظر «كلينى» آيه ى : ?والذين يصدّقون بيوم الدين?(٢); و كسانى كه روز قيامت را تصديق مى كنند; اشاره به كسانى دارد كه ظهور قائم را باور دارند. نيز «منصور يمان»، عالم زيدى تفسير باطنى مشابهى از آيه هاى ديگر مى دهد:

?و من الناس من يقول امنا بالله و باليوم الآخر و ماهم بمؤمنين ^ يخادعون الله و الذين آمنوا و ما يخدعون الاّ انفسهم و ما يشعرون?(٣); پاره اى از مردم مى گويند: به خدا و روز قيامت ايمان آورده ايم، حال آن كه ايمان نياورده اند ^ اينان خدا و مؤمنان را مى فريبند، و نمى دانند كه تنها خود را فريب مى دهند.

«منصور يمان» مى گويد مراد از «اليوم الاخر» در اين آيه، همان صاحب الزمان است، يعنى القائم المهدى. به نظر وى «قائم» هنگام ظهورش نظام سياسى اهل بيت را بر ويرانه هاى نظام نابرابر بنياد مى نهد.

«كلينى» از آيه ى زير تفسير باطنى در همين مورد دارد :

?و قل جاء الحقّ و زهق الباطل ان الباطل كان زهوقا?(٤); بگو حق آمد و باطل نابود شد، حقا كه باطل نابود شدنى است.