بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٥٨ - ٥ ـ ١ـ غيبت امام مهدى(عج)

نمونه ى دوم : در طول آخرين ربع قرن چهارم هـ . ق .[١] فقيهان اماميه، تا حد بسيار زيادى ـ نسبت به زمان معاصر آغاز غيبت دوم و انحلال سازمان زير زمينى ـ حائز مرجعيّت و صدور فتوا گشتند.

اما از زمان [شيخ] مفيد تا كنون فقيهان، خويش را داراى ولايت براى دريافت سهم سادات از خمس براى توزيع در بين نيازمندان ذريّه ى پيامبر دانستند. چون در متون دينى هيچ تصريحى در مورد نيابت مستقيم امام دوازدهم نشده بود، فقيهان اماميه به تدريج اعتبار كافى براى اقدام به عنوان نماينده ى غير مستقيم امام را يافتند. ايشان موضع جديدشان را بر روايت هايى مبتنى ساختند كه نقش آن ها در زمان غيبت را تبيين مى كرد. احاديث اصلى مورد استفاده براى تأييد مرجعيّت فقيهان عبارتند از:

حديث اول: امام دوازدهم[(عليه السلام)] در پاسخ به«اسحاق پسر يعقوب»از طريق سفيردومش توقيعى صادر فرمود:

«فامّا الحوادثُ الواقعة فارجعوها إلى رُواة حديثنا فانّهم حجّتى عليكم و أنا حجّة الله ...».[٢]

حديث دوم: [علامه ى] طبرسى اين حديث منسوب به امام يازدهم[(عليه السلام)] را ذكر مى كند:

«فامّا من كان من الفقهاء صائنا لنفسه حافظا لدينه مخالفاً على هواه مطيعاً لامر مولاه فللعوام ان يقلّدوه و ذلك لا يكون الا بعض فقهاء الشيعة لا كلّهم».[٣]