بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٢٤ - ١ ـ ١ ـ معنى واژه ى «مهدى»

انسانى كه از سوى خدا هدايت شده است، هدايت يافته ى صرف نيست بلكه خود نيز به صورتى دل آگاهانه يا عقلى، پذيراى هدايت الهى است. در اين صورت وى مى تواند معرفت خدا را تحصيل كند تا خدا وى را از طريق پيروى احكامش در زمين به هدايت، رهنمون گردد. بر اين اساس، شريعت الهى را نمى توان جز از طريق اين منبع معرفت، دريافت. از اين رو در سراسر دوران تاريخ، خدا معارف و شريعت را به گروهى از افراد كه هدايت شدگان الهى بودند وحى كرد تا بشر را به صراط مستقيم هدايت نمايد. اين افراد را «پيامبران» مى نامند كه از [چنان ]صفات نافذى برخوردار بودند كه فرمان هاى الهى را به موقع به اجرا مى گذاشتند و نيز مردم را بى[هيچ] خطايى هدايت مى كردند. لذا آنان، در قرآن «هداة» (جمع هادى) خوانده شده اند، زيرا ايشان پيشتر مشمول هدايت الهى گرديده اند. واژه ى «مهدى» (هدايت شده) همان معناى «مهتدى» را دارد.