ق روايت در منتصف شعبان سنه دويست و پنجاه و پنج در سامره اتفاق افتاد (إلى أن قال: ) و مادر آن عالى گهر أمّ ولد بود، مسمّاة بصيقل يا سوسن، و قيل: نرجس، و قيل: حكيمة، و آن امام ذوي العزّ و الاحترام در كنيت و نام با حضرت خير الأنام موافقت دارد، و مهدى منتظر و الخلف الصالح و صاحب الزمان در ألقاب او منتظم است، و در وقت فوت پدر بزرگوار خود بروايت كه بصحّت أقرب است پنج سأله بود، و بقول ثاني دو سأله، و حضرت واهب العطايا آن شكوفه گلزار را مانند يحيى بن زكريا سلام اللّه عليهما در حال طفوليت حكمت كرامت فرمود، و در وقت صبا بمرتبه بلند امامت رسانيده (و ساق الكلام إلى أن قال: ) راقم حروف گويد كه چون سخن بدينجا رسيد، جواد خوشخرام خامه طى بساط انبساط واجب ديد، رجاء واثق و وثوق صادق كه ليالى مهاجرت محبان خاندان مصطفوى، و أيام مصابرت مخلصان دودمان مرتضوى بنهايت رسيده، و آفتاب طلعت با بهجت صاحب الزمان على أسرع الحال از مطلع نصرت و اقبال طلوع نمايد، تا رايت هدايت اينان مظهر انوار فضل و احسان از مشرق مراد برآمده، غمام حجاب از چهره عالمتاب بگشايد، به يمن اهتمام آن سرور عاليمقام اركان مبانى ملّت بيضا مانند ايوان سپهر خضرا سمت ارتفاع و استحكام گيرد، و بحسن اجتهاد آن سيّد ذوى الاحترام قواعد بنيان ظلام نشان در بسيط غبرا صفت انخفاض و انعدام پذيرد، و اهل اسلام در ظلال اعلام ظفر اعلامش از تاب آفتاب حوادث امان، و خوارج شقاوت فرجام از اصابت حسام خون‌آشامش، جزاى اعمال خويش يافته به قعر جهنم شتابند، و للّه درّ من قال أبيات:

بيا اى امام هدايت شعار # كه بگذشت از حدّ غم انتظار

ز روى همايون برافكن نقاب # عيان‌ساز رخسار چون آفتاب‌

برون آى از منزل اختفا # نمايان كن آثار مهر و وفا»

٣-علي بن محمّد بن أحمد بن عبد اللّه المالكي المكّي، الّذي يعرف بابن الصبّاغ، المتولّد سنة (٧٣٤ هـ) و المتوفّى سنة (٨٥٥ هـ) على ما نقل عن كتاب الضوء اللامع لشمس الدين محمّد بن عبد الرحمن المصري، تلميذ ابن حجر، فإنّه صرّح في كتابه