فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٥٣ - امامت حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف

شمرده شده و از اين جهت، از افعال مكلفان به شمار مى‌آيد. [١]

شيعه، بر اين باور است كه پيامبران چون از جهت عمر و امكانات محدودند، براى محقق ساختن اهداف خود به امر الهى، جانشين خود را به مردم معرفى و مردم را به اطاعت از آنان سفارش مى‌كنند. بر اين اساس اگر پيامبر خليفه و امام معرفى نكند، رسالتش را به انجام نرسانده است. [٢]

ديگر آن‌كه، وجود امام در هر عصر و زمان و در هرجامعه‌اى براى هدايت انسان‌ها به سوى كمال و برقرارى نظم در جامعه ضرورت دارد.

خداوند در اين‌باره فرمود:

همانا تو انذار دهنده‌اى و براى هر قومى هدايت‌گرى است.

روايات تفسيرى اين آيه نيز اين حقيقت را تأييد مى‌كند كه امامى زنده تا روز قيامت ميان انسان‌ها حضور دارد. همچنين بر اساس رواياتى دربارۀ سورۀ قدر، در شب قدر هرسال تا روز قيامت، فرشتگان بر امام آن زمان نازل مى‌شوند و اين سوره دليل روشنى بر وجود امام در همه زمانها است.

افزون بر آيات، از روايات فراوانى نيز استفاده مى‌شود كه زمين، هيچ‌گاه از حجت الهى تهى نخواهد بود و هرگاه از حجت الهى تهى باشد، اهلش را فرو خواهد برد؛ به گونه‌اى كه حتى اگر دو نفر بر روى زمين زندگى كنند، يكى از آنان حجت و امام خواهد بود. [٤]

روايات فراوانى در دست است كه امامت در ادامۀ پيامبرى اسلام در دوازده نفر معين شد كه آخرين آن‌ها حضرت مهدى عليه السّلام است. نه فقط پيروان مكتب اهل بيت عليهم السّلام كه برخى از دانشوران اهل سنّت، در رواياتى چند به اين حقيقت بزرگ اشاره كرده‌اند. [٥]

سال‌ها پيش از آن‌كه نهم ربيع الاول سال ٢٦٠ ق فرارسد، پيشوايان معصوم عليهم السّلام و به ويژه واپسين فرستادۀ خداوند سبحانه و تعالى،