فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٧٩ - حكومت جهانى

٦. حكومت جهانى مهدى عليه السّلام مبتنى بر بهره‌مندى عاقلانه، عالمانه و عابدانه از همۀ منابع موجود و ظرفيت‌هاى ممكن در كره زمين است و اين بدان معنا است كه مردم در عين بهره‌مندى از تمام مواهب الهى هرگز گرد اتراف و اسراف نمى‌گردند. افزون بر آن، با وجود فراوانى نعمت، حالت استغنايى در روح انسان‌ها بوجود مى‌آيد كه باعث مى‌شود با وجود در اختيار داشتن موهبت‌هاى فراوان هرگز دست به طغيان و عصيان نزنند.

در جامعۀ مهدوى، به سبب وجود تمام شرايط ممكن، راه رشد و تعالى به سوى پروردگار بر همگان باز خواهد بود و در عين اختيار داشتن، همگان بر دينى توحيدى و باورى الهى خواهند بود.

امنيت مصدر جعلى از ريشه «ا م ن» ، و با مشتقاتى مانند: ايمان، ايمنى و استيمان، به كار برده مى‌شود.

امنيت در لغت فارسى به ايمن شدن، در امان بودن و بى‌بيمى، [١]اطمينان خاطر يافتن و برطرف شدن ترس و بيم، [٢]معنا شده است. و در زبان عربى به معانى پرشمارى آمده است.

برخى امن و امنيت را در اصل به معناى آرامش نفس و از بين رفتن ترس دانسته، [٣]برخى با ذكر مثال"أمن زيد الأسد أمنا"معناى امنيت را آرامش و زوال ترس ياد نموده است. آنگاه اين واژه را هم از نظر وزن و هم از نظر معنا همانند"سلم"دانسته است [٤]. و برخى ديگر امن را به ضد ترس و خوف معنا كرده، و مأمن را موضع بدون ترس دانسته است. [٥]

آنچه از مجموع ديدگاه اهل لغت به دست مى‌آيد، اين‌كه امنيت به معناى آرامش، نترسيدن، وحشت نداشتن و اضطراب نداشتن است. با توجه به معانى لغوى، مى‌توان گفت «امن» شامل دو جهت ايجابى و سلبى مى‌شود. ايجاب در آن‌جا كه سخن از