فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٤١ - رجعت

البته بر خلاف عقيدۀ شيعه، اهل سنّت عقيدۀ به رجعت را خلاف عقايد اسلامى مى‌دانند و آن را هيچ نمى‌پسندند. نويسندگان و شرح حال‌نويسان آنان، معتقدان به رجعت را طعن و ردّ كرده و آن را نشانۀ طرد روايت راوى مى‌دانند. [١]

در ميان اهل سنّت افراد بسيار اندكى هستند كه به رجعت شمارى از افراد-از جمله اصحاب كهف در عصر ظهور مهدى عليه السّلام-اشاره كرده‌اند. [٢]

معتقدان به رجعت براى اثبات اين اعتقاد خود، از آيات و روايات فراوانى بهره برده و اين آيات و روايات را به طور عمده به دو دسته تقسيم كرده‌اند:

دستۀ نخست، آيات و رواياتى است كه سخن از وقوع رجعت در امت‌هاى گذشته دارد.

دسته دوم، آيات و رواياتى كه به اعتقاد ايشان دلالت بر وقوع آن در آخر الزمان و هنگام ظهور حضرت مهدى عليه السّلام دارد.

از آن‌جايى كه قرآن، اساسى‌ترين منبع براى اثبات حقايق دينى است، در مسألۀ رجعت نيز نخستين منبع و اصلى‌ترين آن‌ها است. اين آيات به دو دسته تقسيم شده است:

از جمله آيه‌اى كه بر زنده شدن هفتاد تن از ياران حضرت موسى عليه السّلام دلالت دارد. خداوند سبحانه و تعالى در اين‌باره فرموده است:

و چون گفتيد: «اى موسى! تا خدا را آشكار نبينيم هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد. پس-در حالى كه مى‌نگريستيد-صاعقه شما را فرو گرفت پس شما را پس از مرگتان برانگيختيم، باشد كه شكرگزارى كنيد.

اين آيه به نظر عموم مفسران شيعه و اهل سنّت، در مردن و زنده