فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٣٨ - ذى طوى

در بعضى ديگر از روايات آمده است:

حضرت پيش از ظهور و در آستانۀ قيام در ذى طوى به سر مى‌برد. امام باقر عليه السّلام مى‌فرمايد:

قائم عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف آن روز [ظهور]را در ذى طوى در حال انتظار با ٣١٣ نفر به شمار اهل بدر، به سر مى‌برد، تا پشتش را به حجر الاسود تكيه داده، پرچم برافراشته را به اهتزاز درآورد. [١]

و امام صادق عليه السّلام نيز در اين رابطه مى‌فرمايد:

گويى قائم عليه السّلام را با چشم خود مى‌بينم كه با پاهاى برهنه در «ذى طوى» سر پا ايستاده؛ همانند حضرت موسى عليه السّلام نگران و منتظر است كه به مقام [ابراهيم]بيايد و دعوت خود را اعلام نمايد. [٢]

در فرازى از دعاى ندبه مى‌خوانيم:

اى كاش مى‌دانستم كجا مسكن گزيده‌اى يا كدامين سرزمين، تو را در آغوش كشيده است؟ آيا در كوه رضوى هستى يا در ذى طوى؟

آنچه گفتنى است اين‌كه «ارتباط آن حضرت با اين دو مكان، مانند ارتباط او با ساير اماكن مقدس و متبرك ديگر است كه پرستش و عبادت خدا در آن اماكن فضيلت دارد؛ مثل مسجد الحرام، مسجد مدينۀ طيبه، مشهد حسينى، مسجد كوفه و مسجد سهله كه معلوم شده است حضرت در اين مكان‌ها رفت و آمد دارند. اين دو مكان را نيز به واسطۀ همين دو خصوصيت در دعاى ندبه نام مى‌برند. كوه رضوى نيز يكى از مقامات آن حضرت و اماكنى است كه گاهى به آنجا تشريف مى‌بردند. [٣]