فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ٢٣٠ - دعاى ندبه

اين دعاى گران‌قدر را معتبر شمرده‌اند.

علامه مجلسى؛ گفته است:

اما دعاى ندبه كه مشتمل است بر عقايد حقّه و تأسف بر غيبت حضرت قائم عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف، به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده است. [١]

سيّد ابن طاووس حلى (م ٦٦٤ ق) در كتاب اقبال الاعمال و كتاب مصباح الزائر و نيز شيخ محمد مشهدى حائرى (از علماى قرن ششم) در كتاب مزار خود اين دعاى شريف را آورده‌اند. همچنين در مزار قديم كه ظاهرا از نگاشته‌هاى قطب راوندى است، اين دعا نقل شده است. روشن است اين شخصيت‌هاى گران‌قدر و حديث‌شناس، دعاى غير معتبر را در كتاب‌هاى خود نقل نمى‌كنند.

خواندن اين دعا خواص زيادى دارد؛ از جمله در هرمكان و موضع كه با حضور قلب و اخلاص كامل خوانده شود و ملتف مضامين عالى و عبارات و اشارات آن باشد، نتيجه آن، توجه و التفات مخصوص حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف در آن مكان و محل، بلكه حضور به هم رساندن آن حضرت در آن مجلس است؛ چنان كه در بعضى مواضع و موارد اتفاق افتاده است. [٢]

اين دعا از چهار فراز تشكيل شده است كه با يكديگر مرتبط بوده و در مجموع، يك منظومۀ منظم و منسجم را سامان داده است:

اين دعا با حمد و ستايش پروردگار و درود بر پيامبر گرامى اسلام و اهل بيت مكرّمش عليهم السّلام آغاز مى‌شود.

ستايش، مخصوص پروردگار جهانيان است و درود و سلام مخصوص خداوند سبحانه و تعالى بر آقاى ما، پيامبرش و خاندان او باد.

اين فراز كه با حمد و ثناى دوباره بر جريان قضاى الهى نسبت به اوليايش شروع مى‌شود، در واقع دربردارندۀ همۀ دعا به نحو اجمال است كه با عباراتى مختصر، مضامين بعدى دعا را مورد اشاره قرار مى‌دهد:

بارخدايا! ستايش فقط تو را سزا است بر آن قضا و قدرى كه دربارۀ