فرهنگ نامه مهدویت - سلیمیان، خدامراد - الصفحة ١٠٧ - باب (على محمد شيرازى)

ب
باب (على محمد شيرازى)

از مدعيان ارتباط خاص با امام دوازدهم

«باب» در لغت فارسى به معناى پدر، سزاوار، ملايم، متعارف و حاجب است. در عربى نيز به معناى «در» و «محل ورود و خروج» به كار مى‌رود.

راغب اصفهانى مى‌گويد: محل دخول و ورود به چيزى را باب مى‌خوانند؛ مانند «باب المدينه» يا «باب البيت.» [١]

در روايات فراوانى، از پيشوايان معصوم عليهم السّلام با عنوان «باب اللّه» ياد شده است. [٢]در دعاى ندبه مى‌خوانيم:

«أين باب اللّه الّذى منه يؤتى؟» [٣]بنابراين باب، يعنى چيزى كه مى‌توان به وسيلۀ آن، به چيز ديگر رسيد. حديث «انا مدينة العلم و علىّ بابها» ؛ [٤]بدان معنا است كه به وسيلۀ حضرت على عليه السّلام مى‌توان به شهر علم