بنابراين، تنها چيزى كه براى شناخت احكام و وظايف الهى و دستورات شرعى باقى مى‌ماند و بايد از آن راه به تكاليف شرعى دست پيدا كرد، قرآن مجيد و احاديث پيامبر خدا و جانشينان و خانواده آن بزرگوار است. و چون قرآن كريم كمتر به بيان احكام شرعى و تكاليف بشرى پرداخته است و احاديث پيامبر بزرگوار كم‌تر در اختيار ما قرار دارد، اساسى‌ترين چيزى كه براى دريافت احكام الهى مى‌تواند مورد بهره بردارى ما قرار گيرد، اخبار و احاديثى است كه از ائمه معصوم (ع) براى بيان تكاليف و وظايف آدميان صادر شده است؛ زيرا فرض بر اين است كه امامان ما داراى عصمت و دانشى خدادادى بوده‌اند و بيان آنان، واقعياتى است كه مى‌توان به ضرس قاطع به پيامبر اسلام و شريعت مقدس آن حضرت نسبت داد، و لذا اگر ما در عصر يكى از آن بزرگواران بوديم، هيچ مشكلى براى رسيدن به احكام الهى و تكاليف شرعى خود نداشتيم، ولى متأسفانه چنين پيشامدى به وقوع نپيوسته است؛ زيرا ما در عصرى قرار گرفته‌ايم كه هيچ گونه دسترسى به امام معصوم خود نداريم و اين بزرگ‌ترين محروميتى است كه قضا و قدر الهى نصيب ما كرده است؛ ولى امامان گذشته ما احكام الهى و وظايف شرعى آدميان را به طور كامل بيان داشته‌اند و ما را از اين جهت بى نياز كرده‌اند؛ اما مشكل ما دسترسى به احاديث آن بزرگواران است؛ زيرا فاصله زمانى ما با آن حضرات بيش از هزار سال است و در اين بين كه همواره حكومت‌ها در دست دشمنان دين و مذهب بوده و همه چيز به ويژه فرهنگ و تاريخ را به مذاق و در راستاى اهداف شوم خود تدوين كرده‌اند، آسيب به آن اخبار و احاديث، بيش از آن است كه بتوان توصيف كرد؛ زيرا از يك طرف، حكومت‌هاى جاير، مزدورانى را براى جعل حديث استخدام مى‌كردند تا در برابر ائمه و عليه آنان و مذهب ايشان حديث جعل كنند و از طرف ديگر جاه طلبان و منافقانى، ظهور