علت اين كه امروز اشخاص محافظه‌كار معتقدند كه بايد پول كاغذى پشتوانه طلا داشته باشد، آن نيست كه طلا به پول، ارزش مى‌دهد. دليل چيز ديگرى است. اين محافظه‌كاران مى‌دانند كه دولت مى‌تواند ارزش پول را تغيير دهد؛ هم‌چنين معتقدند كه نمى‌توان به حكومت اعتماد كرد تا در استفاده از اين قدرت افراط نكند. (٢٢)

مطلب مهم در حفظ ارزش اسكناس و پول، تناسب صحيح اقتصادى بين ميزان حجم پول و حجم كالاها و خدمات قابل مبادله مى‌باشد. در غير آن صورت اگر تمام طلاهاى دنيا در صندوق بانك مركزى يك كشور قرار داده شود ـ يعنى پولِ در جريان، بيش از صددرصد، پشتوانه فلزى داشته باشد ـ ولى از آن طرف نرخ رشد حجم پول، بيش از نرخ رشد كالاها و خدمات توليدى قابل مبادله گردد، كارى از دست پشتوانه‌ها در كنترل نرخ تورّم و كاهش ارزش پول برنخواهد آمد. برعكس اگر پول كشورى حتى به اندازه يك گرم طلا به عنوان پشتوانه نداشته باشد، اما تناسب بين نرخ رشد حجم پول و حجم كالاها و خدمات توليدى قابل مبادله حفظ گردد، ارزش پول كاهش پيدا نخواهد كرد.

اگر بخواهيم هماهنگ با علت طرح بحث پشتوانه، تعريف مناسبى براى آن ارائه دهيم، بهتر است بگوييم: پشتوانه، هر آن چيزى است كه تضمين كننده ثبات ارزش اقتصادى و قدرت خريد پول مى‌باشد.

از نظر مصداق، چنين چيزى جز تناسب خاص بين حجم توليدات قابل مبادله، و حجم پول نيست، و اگر غير از آن، چيزى پيدا شود كه باعث ثبات ارزش پول گردد، در كوتاه مدت فقط توان چنين چيزى را خواهد داشت و در دراز مدت، قوانين اقتصادى راه خود را پيدا كرده، ارتباطى ناگسستنى ميان ارزش پول و حجم توليدات قابل مبادله، برقرار

(٢٢) پل ساموئلسن، اقتصاد، ترجمه دكتر پيرنيا، ج ١، انتشارات بنگاه ترجمه و نشر كتاب، چاپ ششم منطبق با چاپ اصل كتاب، ١٩٦١م، ص ٤٨٧.