و امام، اكر در اثناى نماز بيابد كه كسى به مسجد آمد مستحب است كه مقدار ركوع را دوچندان كند تا او برسد و اكر احتمال راه مى‌دهد كه كسى بعد از ركعت اوّل ملحق شده باشد در دو ركعت آخر قراءت كند تا آن كه نماز او مأموم از قراءت خالى نماند و مأموم را نيز مستحب است كه در دو ركعت اوّل قراءت كند اكر دو ركعت آخر امام باشد چه شايد كه امام قراءت نكند.

و مستحب است امام را كه نايبى پيش بدارد از مأمومان تا نماز را با قوم تمام كند اكر او را عارضى رو دهد كه قطع نماز بايد كرد و اكر نكند مأمومان بكنند به اشاره و مكروهست كه آن نايب كسى باشد كه ركعت اوّل را در نيافته باشد.

و شرط نيست كه نماز امام و مأموم يكى باشد يا در عدد موافق باشد، پس هر كدام كه فارغ شوند تسليم مى‌كويند پيش از ديكرى و اكر بر مأموم تشهد واجب باشد و بر امام نباشد مأموم تشهد بخواند تنها و به امام ملحق شود و در عكس آن ناتمام بنشيند و متابعت امام بكند در تشهد خواندن. و اكر كسى تنها نمازى كذارده باشد و بيابد كسى‌را كه با او آن نماز را به جماعت توان كذارد مستحب است كه اعاده كند و اكر در اثناى نماز باشد عدول نيت به نافله كند و دو ركعت تمام كند و باز واجب را از سر بكيرد.

و اكر خللى در شرايط نماز امام ظاهر شود بعد از فراغ واجب نيست بر او كه مأمومان را اعلام كند بلكه خود اعاده مى‌كند و نماز ايشان صحيح است.

و مستحب است كه از جاى نماز بر نخيزد تا آنهايى كه در اثناى نماز رسيده‌اند نمازهاى خود را تمام كنند.