در كتاب من لايحضره الفقيه از حضرت اميرالمؤمنين ـ عليه السلام ـ روايت كرده كه هر كه به مسجد آمد شد كند، مى‌رسد به او يكى از هشت چيز: برادر مؤمنى كه يارى او كند در راه حق يا علم تازه كه باعث ترقى او شود يا آيه محكمى و نشانه ظاهرى كه راهبر شود او را به سوى حق يا رحمتى كه در انتظار آن بوده باشد يا كاهى كه او را باز دارد از هلاكت يا باعث شود بر هدايت يا ترك كناهى از روى ترس يا حيا.

و از حضرت امام جعفر صادق ـ عليه السّلام ـ روايت كرده كه كسى از ايشان پرسيد كه: اقل آنچه جماعت به آن حاصل شود چند كس است؟ فرمود: مردى و زنى و اكر كسى حاضر نشود به مسجد، مؤمن تنها جماعت است؛ به جهت آن كه چون اذان و اقامت كفت نماز مى‌كذارد در پس او دو صف از ملائكه. (٧٢)

و در كتاب مذكور مى‌كويد كه چون باران يا سرمايى سخت باشد جايز است كه در خانه نماز بكذارند و به مسجد نروند به جهت آن كه پيغمبر ـ صلّى اللّه عليه و سلّم فرمود: «اذا ابتلّت النّعال فالصّلاة في الرّحال.» (٧٣)

و از حضرت امام جعفر صادق ـ عليه السّلام ـ روايت كرده كه: باكى نيست كه نماز جمعه را واكذارى در باران.

اين است آنچه اراده داشتيم كه ذكر كنيم در اين نامه. والحمدللّه تمت، الخير عمّت، و صار تاريخ التصنيف فتحت أبواب جناننا و الحمد للّه على يد أضعف الضّعفاء ابن محمّد كاظم محمد رضا الملقب بـ «ثنا» عفى عنهما فى عاشر شهر .... (٧٤)

(٧٢) من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٣٧٦.
(٧٣) همان، ج ١، ص ٣٧٧.
(٧٤) تاريخ تحرير از كتاب پاك شده اما در فهرست نسخه‌هاى خطى كتابخانه ج ١، ص ٤٢، تاريخ كتاب سال ١١١٥ نوشته شده است.