شرط است در امام نماز كه بر مذهب ائمه اثنا عشر ـ سلام اللّه عليهم ـ باشد و متجاهر به فسق نباشد يعنى آشكارا فسق نكند بلكه به خير و طاعت معروف باشد و نمازها را در جماعت كذارد و سالم باشد از خوره و پيسى و طعن در نسب و حد شرعى و باديه نشينى و ندانستن قراءت و عاجز بودن از ايستادن مكر آن كه همه آن جماعت اين عيوب داشته باشند و بايد كه مسائل نماز را از ائمه معصومين ـ صلوات اللّه عليهم اجمعين ـ فرا كرفته باشد و اكر چه به چند واسطه باشد و مكروه آن جماعت نباشد.

و اولى آن است كه ده كس به ده كس اقتدا نكند: آزاد به بنده و رها به بندى و صحيح به مفلوج و بينا به كور خصوصاً در صحرا و كسى كه فضيلتى دينى داشته باشد به كسى كه آن را يا مثل آن را نداشته باشد و كسى كه وضو كرده باشد به كسى كه تيمم كرده باشد و كسى در شهر خود باشد يا قصد اقامت كرده باشد به كسى كه مسافر باشد و در عكسش نيز روايتى هست و صاحب مسجد يا خانه به بيكانه.

و مستحب است كه اول صف‌ها را راست كنند و درست بدارند بر وجهى كه دوش‌ها برابر هم باشد در وقت ايستادن و زانوها برابر هم باشد در وقت نشستن و رخنه‌ها را پر كنند و پيوسته سازند. و بهترين جاى‌ها جايى است كه به امام نزديك‌تر باشد و صف اوّل بهتر است از صف دوم و همچنين تا صف آخر مكر در نماز جنازه كه صف آخر بهتر است از صف پيش‌تر و همچنين تا صف اوّل و جانب راست صف بهتر است از جانب چپ آن مقدار كه صف اوّل بهتر است از دوم. و سزاوار آن است كه در جاى بهتر، مردمان بهتر باشند يعنى كسانى كه زيادتى علمى يا عملى، صالح يا عقلى كامل داشته باشند. و نزديك امام مردمان زيرك هوشيار باشند كه اكر حرفى فراموش كند يا در ماند به يادش آورند و مردان بر زنان، و آزادان بر بندكان مقدم بايستند و كسى تنها نايستد مكر در صفِ پيش جا نباشد كه در آن هنكام برابر امام مى‌ايستد.

و شرط است كه صف‌ها آن مقدار از هم دور نباشند كه كام نتوان كذاشت و حايلى در