و در كتاب امالى از حضرت امام جعفر صادق ـ عليه السّلام ـ روايت كرده كه هيچ قدمى سعى نكرد به نماز جمعه مكر آن كه حرام كرد خداى عزّوجلّ بدن او را بر آتش. (٢٨)

و در كتاب كافى به اسناد صحيح روايت كرده از حضرت امام جعفر صادق ـ عليه السّلام ـ كه فضيلت داده خداى عزّوجلّ روز جمعه را بر غير آن از روزها و به درستى كه بهشت آراسته مى‌شود در روز جمعه و درهاى آسمان كشوده مى‌شود از براى بالا رفتن عمل هاى بندكان در روز جمعه. (٢٩)

و نيز در كتاب كافى به اسناد صحيح روايت كرده از حضرت امام محمّد باقر ـ عليه السّلام ـ كه در روز جمعه ملائكه مقربين نازل مى‌شوند با كاغذهاى سيمين و قلم هاى زرّين. پس مى‌نشينند بر درهاى مساجد بر كرسى هاى نور و مى‌نويسند مردمانى را كه پيشى مى‌جويند به نماز جمعه بر قدر منزلت ايشان اوّل دوم تا آن كه امام به منبر برآيد و چون امام به منبر برآمد صحيفه‌ها را در هم مى‌پيچند و فرود نمى‌ايند در هيچ روزى مكر روز جمعه. (٣٠)

و در روايتى ديكر از آن حضرت منقول است كه هر كه به نماز جمعه برود در ساعت اوّل، مثل آن است كه شترى قربان كرده باشد و هر كه در ساعت دوم برود مثل آن است كه كاوى قربان كرده باشد و هر كه در ساعت سيوم برود مثل آن است كه كوسفندى شاخ‌دار قربان كرده و هر كه در ساعت چهارم برود مثل آن است كه مرغ خانكى قربان كرده باشد و هر كه در ساعت پنجم برود مثل آن است كه تخم مرغى هديه كرده باشد و چون امام به منبر برآيد صحيفه‌ها در هم پيچيده شود و قلم‌ها برداشته شود و ملائكه مجتمع شوند نزد منبر

(٢٨) امالى شيخ صدوق، قم، مؤسسة البعثه، چاپ اول، ١٤١٧ ق، ص ٤٤٩.
(٢٩) ر.ك: تهذيب الاحكام، ج ٣، ص ٤ ؛ وسائل الشيعه، ج ٧، ص ٣٨٥.
(٣٠) ر.ك: وسائل الشيعه، ج ٧، ص ٣٤٧.