اين صورت نيز مانند صورت دوم داخل باب تزاحم است، با اين تفاوت كه به ضرورت و بداهت فقهى، حرمت به هلاكت رساندن خود، مهم‌تر از نجات بيمار است، پس حرمت به هلاكت انداختن نفس، بر وجوب نجات بيمار، مقدم مى‌شود و حكم به وجوب نجات، از فعليت ساقط مى‌شود و مكلف نمى‌تواند براى نجات جان بيمار، قلب خود را به او اهدا كند؛ زيرا چنين كارى در حكم خودكشى و به ضرورت حرام است. (٨)

صورت چهارم: از بدن ميت عضوى قطع شود و به بدن بيمارى كه يارى او واجب است پيوند داده شود. اين مقاله براى روشن كردن حكم اين صورت تدوين شده است.

مهم‌ترين ايرادات فقهى بر جواز، دو ايراد است:

ايراد اوّل: حرمت مُثله كردن ميّت

قطع اعضاى ميت حرام است، و همان طور كه زنده مؤمن احترام دارد، مرده او هم محترم است. به اين مضمون روايات صحيح متعددى وارد شده كه برخى از آنها از اين قرار است:

الف) صحيحه عبدالله بن سنان است كه امام صادق(ع) در مورد مردى كه سر مرده‌اى را بريده بود فرمود:

بايد ديه بپردازد؛ زيرا احترام مرده او بسان احترام زنده اوست. (٩)

ب) صحيحه جميل از امام صادق(ع):

بريدن سر ميّت از بريدن سرانسان زنده بدتر است. اين حديث را شيخ به اسناد خود از ابن ابى عمير روايت كرده است. (١٠)

(٨) مگر مطلب مهمى چونان نجات لشكر اسلام به آن بستگى داشته باشد كه در اين صورت قربانى نمودن جايز است.
(٩) وسائل الشيعه، ج ١٩، ص ٢٤٨، باب ٢٤ از ابواب ديات الاعضاء، ح ٤.
(١٠) همان، ص ٢٤٩، باب ٢٥ از ابواب ديات الاعضاء، ح ١.